ଉତ୍କଳ ମାଷ୍ଟର ଷ୍ଟ୍ରୋକ୍: ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ସାହିତ୍ୟ ସିନ୍ଧୁ (ଗଦ୍ୟ ବିଭାଗ)
ଅଧ୍ୟାୟ ୧୦: ନରେନ୍ଦ୍ରରୁ ବିବେକାନନ୍ଦ
ଲେଖକ: ଶରତ କୁମାର ମହାନ୍ତି
୧. ପରୀକ୍ଷା ସର୍ଟକଟ୍ (୫-ସେକେଣ୍ଡ୍ ଟ୍ରିକ୍):
୨. ମନେରଖିବା କାହାଣୀ:
ନରେନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ ବାଇଶି ବର୍ଷର ଜଣେ ଯୁବକ, ପିତା ବିଶ୍ୱନାଥ ଦତ୍ତଙ୍କ ଅକାଳ ବିୟୋଗ ପରେ ସଂସାରର ସମସ୍ତ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ସଂଘର୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲା । ସେ ପରମହଂସ ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧି ମଧ୍ୟରେ ନିଜର ମୁକ୍ତି ଲୋଡୁଥିଲେ । ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନରେନ୍ଦ୍ର ସମାଧିମଗ୍ନ ହେବା ପରେ ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣ କହିଲେ- 'ମାତା ତୋତେ ସବୁ ଦେଖାଇଦେଲେ, ଏବେ ତାଲା ବନ୍ଦ ହେଲା ଓ ଚାବି ମୋ ପାଖରେ ରହିଲା । ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ ଏହା ପୁଣି ଫେରିପାଇବୁ ।' ଠାକୁର କହିଲେ, ତୁ କେବଳ ନିଜ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଛୁ? ମୁଁ ଭାବିଥିଲି ତୁ ଏକ ବିଶାଳ ବଟବୃକ୍ଷ ପରି ହେବୁ, ଯାହାର ଛାଇରେ ହଜାର ହଜାର ଆର୍ତ୍ତ ଜନତା ଆଶ୍ରୟ ପାଇବେ ।
ଠାକୁରଙ୍କ ତିରୋଧାନ ପରେ ଯୁବକମାନେ ବରାହନଗର ମଠରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଭିତରେ କାଞ୍ଜିକାକୁଡ଼ି ପତ୍ର ସିଝା ଓ ଲୁଣ ଖାଇ ସାଧନା କଲେ । ସ୍ୱାମୀ ରାମକୃଷ୍ଣାନନ୍ଦ (ଶଶୀଭୂଷଣ) ମଠ ଜଗି ରହିଲେ, ଆଉ ବିବେକାନନ୍ଦ ଏକାକୀ ପରିବ୍ରାଜକ ରୂପେ ପଦଯାତ୍ରାରେ ସମଗ୍ର ଭାରତ ପରିକ୍ରମା କଲେ । ସାନ୍ତାଳ ବସ୍ତିରେ ଭୋକିଲା ଶିଶୁମାନଙ୍କ କରୁଣ ଚେହେରା, କ୍ଷେତ୍ରୀ ମହାରାଜାଙ୍କ ଦରବାରରେ ବାଇଜୀର 'ପ୍ରଭୁ ମେରା ଅବଗୁଣ ଚିତ ନ ଧରୋ' ଭଜନରେ ସମଦୃଷ୍ଟିର ଦିବ୍ୟ ଅନୁଭୂତି, ଏବଂ ଶେଷରେ କନ୍ୟାକୁମାରୀର ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ପ୍ରସ୍ତର ଖଣ୍ଡ ଉପରେ ବସି ଭାରତର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଓ ମାନବ ସେବାର ଶପଥ ନେଇ ସେ ସାଧାରଣ ନରେନ୍ଦ୍ରରୁ ଯୁଗନାୟକ 'ଛତ୍ରପତି ବିବେକାନନ୍ଦ'ରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇଥିଲେ ।
୩. ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଭୁଲ୍ (୯୦% ପିଲା କରୁଥିବା ତ୍ରୁଟି):
ସଂଶୋଧନ: ଏହା ମୂଳତଃ ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣ ପରମହଂସଙ୍କ ଉକ୍ତି ଥିଲା, ଯାହାର ସତ୍ୟତା ବିବେକାନନ୍ଦ ସମଗ୍ର ଭାରତ ଭ୍ରମଣ କରି ମର୍ମେ ମର୍ମେ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ।
ସଂଶୋଧନ: ବରାହନଗରର ପୁରୁଣା କୋଠା ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୃହସ୍ଥ ଭକ୍ତ 'ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ର' ଦେଇଥିଲେ । ମଠ ଛାଡ଼ି କେବେହେଲେ ବାହାରକୁ ନ ଯାଇ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଫେରିବା ବାଟକୁ ଚାହିଁ ବସିଥିବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଥିଲେ 'ସ୍ୱାମୀ ରାମକୃଷ୍ଣାନନ୍ଦ' (ଶଶୀଭୂଷଣ) ।
ସଂଶୋଧନ: ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ ହାଥରସ ରେଳ ଷ୍ଟେସନର ଷ୍ଟେସନମାଷ୍ଟର ଶରତ ଚନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତ, ଯାହାଙ୍କ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନାମ ଥିଲା 'ସ୍ୱାମୀ ସଦାନନ୍ଦ' ।
ସଂଶୋଧନ: ନରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମ 'ବିଶ୍ୱନାଥ ଦତ୍ତ' ଥିଲା । ସେ କଲିକତାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଆଟର୍ଣ୍ଣି ଥିଲେ ।
୪. ବାସ୍ତବ ଜୀବନ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ (୩୦-ସେକେଣ୍ଡ୍ ଉଦାହରଣ):
କେବଳ ଏକାକୀ ଘରେ ବନ୍ଦ ହୋଇ ନିଜ ପରୀକ୍ଷା ଫଳ ବା ସ୍ୱାର୍ଥ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ମହାନ ହୁଏ ନାହିଁ । ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ସମାଜର ଦୁଃଖୀ, ନିଷ୍ପେଷିତ ଓ ଅବହେଳିତ ଲୋକଙ୍କ ସେବାରେ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଓ ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ବିନିଯୋଗ କରେ, ସେତେବେଳେ ସେ ସାଧାରଣ ନରେନ୍ଦ୍ରରୁ ଅସାଧାରଣ ବିବେକାନନ୍ଦରେ ପରିଣତ ହୁଏ । 'ଜୀବ ସେବା ହିଁ ଶିବ ସେବା' ଏବଂ 'ମାନବ ସେବା ହିଁ ଈଶ୍ୱର ସେବା' - ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ଆମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିସ୍ୱାର୍ଥପର କର୍ମଯୋଗୀ ହେବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଯୋଗାଏ ।
୫. ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରିଭିଜନ୍ ସାରଣୀ:
୬. ପରୀକ୍ଷା ଉପଯୋଗୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନୋତ୍ତର (ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ):
ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନ:
(କ) ତେଜର ଅଭାବ
(ଖ) ଉଦ୍ୟମର ଅଭାବ
(ଗ) ଆଶାର ଅଭାବ
(ଘ) ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଅଭାବ
ଉତ୍ତର:
(କ) ତେଜର ଅଭାବ = ତେଜହୀନ ।
(ଖ) ଉଦ୍ୟମର ଅଭାବ = ଉଦ୍ୟମହୀନ ।
(ଗ) ଆଶାର ଅଭାବ = ଆଶାହୀନ (ନିରାଶ) ।
(ଘ) ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଅଭାବ = ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟହୀନ ।
ଜଟିଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଦୃଢ଼, ସ୍ୱାର୍ଥ, ଆଦର୍ଶ
ଉତ୍ତର:
ଅନଭିଜ୍ଞ, ଅନାସକ୍ତ, ନିଃସ୍ୱ, ସହପାଠୀ
ଉତ୍ତର:
ଉତ୍ତର:
(କ) ରୂପରେ ଯିଏ ମୁଗ୍ଧ = ରୂପମୁଗ୍ଧ
(ଖ) ପ୍ରେମରେ ଯିଏ ମୁଗ୍ଧ = ପ୍ରେମମୁଗ୍ଧ
(ଗ) ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଯିଏ ମୁଗ୍ଧ = ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟମୁଗ୍ଧ
(ଘ) ଭକ୍ତିରେ ଯିଏ ମୁଗ୍ଧ = ଭକ୍ତିମୁଗ୍ଧ
(ଙ) ସଙ୍ଗୀତରେ ଯିଏ ମୁଗ୍ଧ = ସଙ୍ଗୀତମୁଗ୍ଧ
ଉତ୍ତର:
ପ୍ରବନ୍ଧରେ ବ୍ୟବହୃତ 'ପାତ' ଯୁକ୍ତ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ହେଲା:
ହୃଦ + ଆନନ୍ଦ
ନିତ୍ୟ + ଆନନ୍ଦ
ବ୍ରହ୍ମ + ଆନନ୍ଦ
ପରମ + ଆନନ୍ଦ
ଉତ୍ତର:
ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନ:
ଉତ୍ତର: ନରେନ୍ଦ୍ର ମାତ୍ର ବାଇଶି ବର୍ଷର ଅନଭିଜ୍ଞ ଯୁବକ ଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ପିତା ବିଶ୍ୱନାଥ ଦତ୍ତଙ୍କର ଅକାଳ ବିୟୋଗ ଘଟିଥିଲା । ଫଳରେ ସଂସାର ଚଳାଇବା ଓ ପରିବାର ପ୍ରତିପୋଷଣ କରିବାର ସମସ୍ତ ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କରି କାନ୍ଧ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ସେ ସଂସାରରେ ନିଃସହାୟ ଓ ଏକୁଟିଆ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ । ତେଣୁ ଏପରି କୁହାଯାଇଛି ।
ଉତ୍ତର: ପ୍ରାବନ୍ଧିକଙ୍କ ମତରେ, ଜଗତରେ ଯେତେ ମହାନ ଓ ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ କର୍ମ ସମ୍ପାଦିତ ହୋଇଛି, ସେସବୁ କୌଣସି ଦଳବଳ ବା ଗହଳି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକୁଟିଆ ଦୃଢ଼ମନା ବୀରପୁରୁଷ ମଣିଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ।
ଉତ୍ତର: ନରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିର ଦିବ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ଲାଭ କରିବାର ଏକ ପ୍ରବଳ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବ୍ୟାକୁଳତା ଥିଲା, ଯାହା ଗୁରୁକୃପା ବିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଲଭ୍ୟ ନଥିଲା ।
ଉତ୍ତର: ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ନରେନ୍ଦ୍ର ଶୁକଦେବଙ୍କ ପରି କେବଳ ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସମାଧିସ୍ଥ ନ ହୋଇ ଏକ ବିଶାଳ ବଟବୃକ୍ଷ ପରି ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଆର୍ତ୍ତ, ଭୋକିଲା ଓ କ୍ଳାନ୍ତ ମଣିଷଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ, ଶାନ୍ତି ଓ ସେବା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ । ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ସମାଧିରେ ଲୀନ ନ ରହିବାକୁ କହିଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର: କେବଳ ବନଜଙ୍ଗଲରେ ବସି ନିଜ ମୁକ୍ତି ଖୋଜିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସମାଜର ନିଷ୍ପେଷିତ, ଦରିଦ୍ର ଓ ଭୋକିଲା 'ଜନତା ଜନାର୍ଦନ'ଙ୍କ ସେବା କରିବା ଏବଂ 'ଦରିଦ୍ର ନାରାୟଣଙ୍କ ସେବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଈଶ୍ୱର ସେବା' - ସନ୍ନ୍ୟାସର ଏହି ମହାନ କର୍ମଯୋଗ ଧର୍ମକୁ ବିବେକାନନ୍ଦ ବାଛି ନେଇଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର: ତତ୍କାଳୀନ ଭାରତବର୍ଷରେ ରାଜନୈତିକ ଛଳନା, ପରାଧୀନତାର ଅନ୍ଧକାର, ଶୋଷଣ ଏବଂ ସାମାଜିକ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟତା ଓ କୁସଂସ୍କାର ଯୋଗୁଁ ଦେଶର କୋଟି କୋଟି ନିରୀହ ସାଧାରଣ ଲୋକ ବା ଜନତା ଜନାର୍ଦନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅବହେଳିତ ଓ ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର: ଇହଧାମ ତ୍ୟାଗ ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣ ନିଜର ସମସ୍ତ ତରୁଣ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଜଗତର କଲ୍ୟାଣ ସାଧନ ତଥା ମାନବ ଜାତିର ଉଦ୍ଧାର ନିମନ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର: ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପରମ ଗୃହସ୍ଥ ଭକ୍ତ ସୁରେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ବରାହନଗରର ଏକ ପୁରୁଣା ପରିତ୍ୟକ୍ତ କୋଠାରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ନିଜର ପ୍ରଥମ କେନ୍ଦ୍ର (ବରାହନଗର ମଠ) ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ।
ଉତ୍ତର: ସ୍ୱାମୀ ରାମକୃଷ୍ଣାନନ୍ଦ (ଶଶୀଭୂଷଣ)ଙ୍କ ମନରେ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ସେବାଭାବ ଥିଲା ଯେ, ବାହାରକୁ ପରିଭ୍ରମଣରେ ବାହାରି ଯାଇଥିବା ଗୁରୁଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ଯେତେବେଳେ ଫେରିବ, ତାକୁ ମଠରେ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସେବା ଦେବା ପାଇଁ ଜଣେ କାହାରି ଉପସ୍ଥିତ ରହିବା ଏକାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ । ତେଣୁ ସେ କଦାପି ମଠ ଛାଡ଼ି ବାହାରକୁ ଯାଇନଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର: ୧୮୮୮ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ପ୍ରଥମ କରି ବିବେକାନନ୍ଦ ହିମାଳୟ ଅଭିମୁଖେ ପରିଭ୍ରମଣରେ ବାହାରି ବାଟରେ ବନାରସ (କାଶୀ), ଅଯୋଧ୍ୟା, ବୃନ୍ଦାବନ, ଆଗ୍ରା ଓ ଲକ୍ଷ୍ନୌ ପ୍ରଭୃତି ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର: ପରିବ୍ରାଜକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ରୂପେ ସେ କାହା ପାଖରେ ହାତ ପାତୁ ନଥିଲେ କିମ୍ବା ନିଜ ପାଖରେ ଅର୍ଥ ବା ଖାଦ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ କରୁ ନଥିଲେ । ତେଣୁ ଲୋକେ ଯାହା ଯାଚି ଦେଉଥିଲେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟଥା ଅନେକ ଦିନ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଉପବାସରେ କାଳାତିପାତ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା ।
ଉତ୍ତର: ଭାରତବର୍ଷର ପ୍ରକୃତ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ସାଧାରଣ ଜନତାର ଅବସ୍ଥାକୁ ନିଜ ଆଖିରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ କରିବା ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ କର୍ମପନ୍ଥା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଜଣେ ଅନାମଧେୟ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭାବରେ ପାଦରେ ଚାଲିଚାଲି ସମଗ୍ର ଭାରତ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର: ଗୋଟିଏ ଆଦିବାସୀ ବସ୍ତିରେ ସାନ୍ତାଳମାନଙ୍କର ଅତିଥି ହୋଇଥିବା ବେଳେ ବିବେକାନନ୍ଦ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦିନକୁ ମୁଠାଏ ଅନ୍ନ ପାଉ ନଥିବା ଓ ଗଛର ପତ୍ର ଚେର ଖାଇ ଭୋକ ମାରୁଥିବା ସାନ୍ତାଳମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ନିଜ ଭୋକିଲା ଶିଶୁମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ତାଙ୍କରି ଖାଇବା ପିଇବା ପ୍ରତି ସର୍ବାଧିକ ଧ୍ୟାନ ଦେଉଛନ୍ତି । ଏହା ଦେଖି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଗଭୀର କାରୁଣ୍ୟରେ ବିଗଳିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଉତ୍ତର: ଏହା ଯୁଗାବତାର ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣ ପରମହଂସଙ୍କର ଅମୃତମୟ ଉକ୍ତି ଥିଲା ।
ଉତ୍ତର: ମଣିଷର ପ୍ରକୃତ ଶତ୍ରୁ ବାହାରର କେହି ନୁହେଁ, ବରଂ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅଜ୍ଞାନତା, କୁସଂସ୍କାର ଏବଂ ସମାଜର ତାମସିକତା ହିଁ ମଣିଷର ପ୍ରକୃତ ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ବିବେକାନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧି କରିଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର: ଚୁମ୍ବକ ଲୁହାକୁ ନିଜ ଆଡ଼କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିନେଲା ଭଳି ସାଧାରଣ ମଣିଷକୁ ପ୍ରେମ, ତ୍ୟାଗ ଓ କର୍ମ ମାର୍ଗରେ ମୁହାଁଇ ଦେବା ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରକେ ଅପରର ଜୀବନକୁ ରୂପାନ୍ତରିତ କରିଦେବା ହିଁ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କର ଅସଲ ଶକ୍ତି ଥିଲା ।
ଉତ୍ତର: ଶେଷରେ ବିବେକାନନ୍ଦ କନ୍ୟାକୁମାରୀର ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଶିଳାଖଣ୍ଡରେ ଧ୍ୟାନମଗ୍ନ ହୋଇ ଭାରତର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଓ ଜନସେବା ପାଇଁ ଦରିଆପାରି ଯାଇ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତରେ (ଚିକାଗୋ ଧର୍ମ ମହାସଭାରେ) ଭାରତୀୟ ସନାତନ ଧର୍ମ ଓ ସଂସ୍କୃତିର ବିଜୟ ଧ୍ୱଜା ଉଡ଼ାଇବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ ।
ସପ୍ରସଙ୍ଗ ସରଳାର୍ଥ:
ଉତ୍ତର:
ସଂଶିତ ଗଦ୍ୟାଂଶଟି ପ୍ରଖ୍ୟାତ ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଶରତ କୁମାର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ରଚିତ 'ଛତ୍ରପତି ବିବେକାନନ୍ଦ' ପୁସ୍ତକରୁ ଗୃହୀତ 'ନରେନ୍ଦ୍ରରୁ ବିବେକାନନ୍ଦ' ଶୀର୍ଷକ ପ୍ରବନ୍ଧରୁ ଆନୀତ । ଏଠାରେ ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଭାରତୀୟ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଦର୍ଶନର ମୂଳତତ୍ତ୍ୱ ଓ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ଜୀବନ ଆଦର୍ଶ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରିଛନ୍ତି ।
ଭାରତୀୟ ସନାତନ ଦର୍ଶନରେ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ମଧ୍ୟରେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଅଂଶ ବିଦ୍ୟମାନ । 'ଜୀବ ହିଁ ଶିବ' ଏହି ବୈଦାନ୍ତିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଅନୁସାରେ କୌଣସି ନିରାକାର ବା ମନ୍ଦିରସ୍ଥ ମୂର୍ତ୍ତିର ପୂଜା କରିବା ଅପେକ୍ଷା ଦୁଃଖୀ, ଆର୍ତ୍ତ ଓ ନିଷ୍ପେଷିତ ମନୁଷ୍ୟର ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆରାଧନା ସମ୍ଭବ ହୋଇଥାଏ । ବିବେକାନନ୍ଦ ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରି ଭାରତ ଭ୍ରମଣ କାଳରେ ଦରିଦ୍ର ନାରାୟଣଙ୍କ ସେବାକୁ ହିଁ ସନ୍ନ୍ୟାସର ଚରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରତିପାଦିତ କରିଥିଲେ । ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟ ସେବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଈଶ୍ୱର ସେବା - ଲେଖକଙ୍କର ଏହି ଉକ୍ତିଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯଥାର୍ଥ ଓ ପ୍ରଣିଧାନଯୋଗ୍ୟ ।
ଉତ୍ତର:
ଉଦ୍ଧୃତ ଗଦ୍ୟାଂଶଟି ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଶରତ କୁମାର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ପ୍ରଣୀତ 'ନରେନ୍ଦ୍ରରୁ ବିବେକାନନ୍ଦ' ପ୍ରବନ୍ଧରୁ ସଂଗୃହୀତ । ଏଠାରେ ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ପରିବ୍ରାଜକ ଜୀବନର କରୁଣ ଅନୁଭୂତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ଅପାର ମାନବିକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ।
ସମଗ୍ର ଭାରତ ପରିକ୍ରମା କାଳରେ ବିବେକାନନ୍ଦ ପାଦରେ ଚାଲିଚାଲି ଗାଁ ଗଣ୍ଡା ବୁଲିଥିଲେ । ରାଜା ପ୍ରାସାଦର ବିଳାସ ଅପେକ୍ଷା ସେ ଗରିବ, କୃଷକ, ମୂଲିଆ ଓ ଆଦିବାସୀ ସାନ୍ତାଳଙ୍କ କୁଟୀରରେ ଆତିଥ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ । ଦେଶର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ମଣିଷ ଦିନକୁ ଦୁଇ ଓଳି ଦୁଇ ମୁଠା ଅନ୍ନ ନପାଇ ଗଛର ଛାଲି, ଚେରମୂଳ ଓ ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଉଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ ସେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ କରିଥିଲେ । ଏହି ଅସହାୟ ଭୋକିଲା ମଣିଷମାନଙ୍କର ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି ତ୍ୟାଗୀ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଶ୍ରୁଳ କାରୁଣ୍ୟରେ ବିଗଳିତ ହୋଇଉଠିଥିଲା । ପ୍ରକୃତରେ ବିବେକାନନ୍ଦ ଥିଲେ ଜନଗଣଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ଦରଦୀ ବନ୍ଧୁ, ତାହା ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ ।
ଉତ୍ତର:
ଉକ୍ତ ପଂକ୍ତିଟି ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଶରତ କୁମାର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ରଚିତ 'ନରେନ୍ଦ୍ରରୁ ବିବେକାନନ୍ଦ' ପ୍ରବନ୍ଧରୁ ଆଦୃତ । ଏଠାରେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଧର୍ମର ପ୍ରକୃତ ସଂଜ୍ଞା ଓ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ବିଷୟରେ ଆଲୋକପାତ କରାଯାଇଛି ।
ପାରମ୍ପରିକ ଅର୍ଥରେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କହିଲେ ସଂସାର ତ୍ୟାଗ କରି ଗିରିଗୁମ୍ଫାରେ ଜପତପ କରିବା କଥା ବୁଝାଉଥିଲା । ମାତ୍ର ବିବେକାନନ୍ଦ ସନ୍ନ୍ୟାସର ଏକ ନୂତନ ବିପ୍ଳବୀ ଭାଷ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କଲେ । ଭାରତର କୋଣ ଅନୁକୋଣ ଭ୍ରମଣ କରି ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଦେଶର କୋଟି କୋଟି ଜନତା ଅନାହାର ଓ ଅଜ୍ଞାନତାରେ ସଢ଼ୁଛନ୍ତି । ଏପରି ସ୍ଥିତିରେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ମୁକ୍ତି ଅପେକ୍ଷା ଦୀନଦରିଦ୍ରଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସେବା କରିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଧର୍ମ । ଦରିଦ୍ର ହିଁ ସାକ୍ଷାତ୍ ନାରାୟଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେବା ହିଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଚ୍ଚା ସନ୍ନ୍ୟାସୀର ଚରମ ତଥା ପରମ ବ୍ରତ ବୋଲି ବିବେକାନନ୍ଦ ପ୍ରତିପାଦନ କରିଥିଲେ ।
ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନ:
ଉତ୍ତର:
ପ୍ରଖ୍ୟାତ ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଶରତ କୁମାର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ରଚିତ 'ନରେନ୍ଦ୍ରରୁ ବିବେକାନନ୍ଦ' ପ୍ରବନ୍ଧରେ ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ ଭାରତ ପରିକ୍ରମାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ତାହାର ଦୂରପ୍ରସାରୀ ପରିଣତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଞ୍ଜଳ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ।
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ:
୧. ଗୁରୁ ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣଙ୍କ ତିରୋଧାନ ପରେ ବରାହନଗର ମଠର ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ ଆବଦ୍ଧ ନ ରହି ଦେଶର ପ୍ରକୃତ ସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କରିବା ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ।
୨. ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣର ଜ୍ଞାନକୁ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅନୁଭୂତି ସହ ତୁଳନା କରି ସତ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧି କରିବା ।
୩. ଜଣେ ସେନାପତି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପରଖି ନେବା ଭଳି ଭାରତବର୍ଷର ଗ୍ରାମେ ଗ୍ରାମେ ଘୂରି ବୁଲି ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ସୁଖଦୁଃଖ, ସମସ୍ୟା ଓ ଶକ୍ତିକୁ ଆକଳନ କରିବା ।
ପରିଣତି:
୧. ଭାରତ ଭ୍ରମଣ କାଳରେ ସେ ଉପଲବ୍ଧି କଲେ ଯେ ଦେଶରେ କୋଟି କୋଟି ଲୋକ ଅନାହାରରେ ଅଛନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ଗୁରୁଙ୍କ ବାଣୀ 'ଭୋକିଲା ପେଟରେ ଧର୍ମ ଅନାବଶ୍ୟକ'ର ସତ୍ୟତା ସେ ମର୍ମେ ମର୍ମେ ଅନୁଭବ କଲେ ।
୨. କ୍ଷେତ୍ରୀ ରାଜଦରବାରରେ ଜଣେ ନର୍ତ୍ତକୀ ବାଇଜୀର ଭଜନ 'ପ୍ରଭୁ ମେରା ଅବଗୁଣ ଚିତ ନ ଧରୋ' ଶୁଣି ତାଙ୍କ ମନରୁ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣତା ଦୂର ହେଲା ଏବଂ ସେ ସମଦର୍ଶୀ ହେଲେ ।
୩. ପରିଶେଷରେ ଭାରତର ଦକ୍ଷିଣ ସୀମା କନ୍ୟାକୁମାରୀର ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଶିଳାଖଣ୍ଡ ଉପରେ ଧ୍ୟାନମଗ୍ନ ହୋଇ ସେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ଭାରତର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଦରିଆପାରି ଯିବାକୁ ହେବ । ଏହି ପରିକ୍ରମାର ପରିଣତି ସ୍ୱରୂପ ସେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତର ଚିକାଗୋ ଧର୍ମ ମହାସଭାରେ ବିଶ୍ୱବିଜୟ ହାସଲ କରି ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ଗୌରବ ଟେକ ରଖିଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର:
ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଶରତ କୁମାର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ବିଶ୍ଳେଷଣ ଅନୁସାରେ, ନରେନ୍ଦ୍ରନାଥ କେବଳ ମଠବାସୀ କିମ୍ବା ହିମାଳୟଚାରୀ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହୋଇ ରହି ନଥିଲେ; ବରଂ କେତେକ ବିଶିଷ୍ଟ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ ସମାଜ ସଂସ୍କାରକ ଓ ଯୁଗପ୍ରବର୍ତ୍ତକରେ ପରିଣତ କରିଥିଲା:
୧. ଗୁରୁ ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣଙ୍କ ତାଗିଦ୍: ନରେନ୍ଦ୍ର ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ଲୀନ ରହିବାକୁ ଚାହିଁବାରୁ ଗୁରୁ ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଭର୍ତ୍ସନା କରି କହିଥିଲେ- "ତୁ ଗୋଟାଏ ପ୍ରକାଣ୍ଡ ବଟବୃକ୍ଷ ପରି ହେବୁ ଏବଂ ତୋ' ଛାୟାରେ ହଜାର ହଜାର ମଣିଷ ଆଶ୍ରୟ ପାଇବେ ।" ଏହି ଘଟଣା ତାଙ୍କର ଆତ୍ମକେନ୍ଦ୍ରିକ ମୁକ୍ତି କାମନାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଚୂରମାର କରିଦେଇଥିଲା ।
୨. ବରାହନଗରର ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ସହନଶୀଳତା: ବରାହନଗର ମଠରେ କାଞ୍ଜିକାକୁଡ଼ି ପତ୍ର ସିଝା ଖାଇ ସାଧନା କରିବା ସମୟରେ ସେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ଜ୍ୱାଳାକୁ ନିଜେ ଅଙ୍ଗେ ନିଭେଇଥିଲେ ।
୩. ସାନ୍ତାଳ ବସ୍ତିର ଅନୁଭୂତି: ଆଦିବାସୀ ସାନ୍ତାଳମାନେ ନିଜେ ଉପବାସ ରହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଦରରେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଉଥିବା ଦେଖି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ କାନ୍ଦି ଉଠିଥିଲା । ଭୋକିଲା ମଣିଷ ପାଇଁ କିଛି ନକରିପାରିବାର ଅସହାୟତାରେ ସେ ବାଘ ଆଗରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପି ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ପଛାଇ ନଥିଲେ ।
୪. ରାଜା ମହାରାଜାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା: ସେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ କେବଳ ଉପଦେଶ ନୁହେଁ, ସମାଜର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଧନୀ ଓ ଶାସକବର୍ଗଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦରିଦ୍ର ଜନତାର କଲ୍ୟାଣରେ ଲଗାଇବାକୁ ହେବ । ମହୀଶୂର, ଖେତ୍ରୀ ପ୍ରଭୃତି ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସେ ଏହି ଆଦର୍ଶରେ ଦୀକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଜୀବନ ଅନୁଭୂତି ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କୁ ପାରମ୍ପରିକ ଗୃହତ୍ୟାଗୀ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଜଣେ ବିପ୍ଳବୀ ସମାଜ ସଂସ୍କାରକ ରୂପେ ଗଢ଼ି ତୋଳିଥିଲା ।
ଉତ୍ତର:
'ନରେନ୍ଦ୍ରରୁ ବିବେକାନନ୍ଦ' ପ୍ରବନ୍ଧରେ ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଶରତ କୁମାର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ପ୍ରଦତ୍ତ ଉପରୋକ୍ତ ଉକ୍ତିଟି ଜ୍ଞାନ ଓ କର୍ମର ସମନ୍ୱୟ ବିଷୟରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ତଥ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ ।
କେବଳ ପୋଥିପତ୍ର ବା ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ ମଣିଷ ପଣ୍ଡିତ ହୋଇପାରେ, ମାତ୍ର ସେହି ଜ୍ଞାନ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ୍ତବ ଜୀବନର କଠିନ ପରୀକ୍ଷା ଓ ଅନୁଭୂତିରେ ସିଦ୍ଧ ନ ହୋଇଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ମୃତପ୍ରାୟ ହୋଇ ରହିଥାଏ । ବିବେକାନନ୍ଦ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦର୍ଶନ, ଭାରତୀୟ ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଓ ନ୍ୟାୟଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅଗାଧ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ । ମାତ୍ର ସେହି ଜ୍ଞାନ କେବଳ ମସ୍ତିଷ୍କର ବିଳାସ ହୋଇ ରହି ନଥିଲା ।
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଶସାରା ପାଦରେ ଚାଲି ବୁଲିଲେ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟର କଷାଘାତ ଦେଖିଲେ, ଭୋକିଲା ମଣିଷର କ୍ରନ୍ଦନ ଶୁଣିଲେ ଏବଂ ସାନ୍ତାଳଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବାଇଜୀ ଓ ରାଜା-ମହାରାଜାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପୁସ୍ତକଲବ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠିଲା । ସେ ବୁଝିଲେ ଯେ ମଣିଷର ସେବା ବିନା ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନ ନିରର୍ଥକ । ଏହି ନିବିଡ଼ ଅନୁଭୂତି ହିଁ ତାଙ୍କୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବିଶ୍ୱବିଜୟୀ ବକ୍ତା ଓ ମହାନ୍ ସମାଜ ସଂସ୍କାରକରେ ରୂପାନ୍ତରିତ କଲା । ତେଣୁ ପ୍ରାବନ୍ଧିକଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତିଟି ସର୍ବତୋଭାବେ ସତ୍ୟ ଓ ଯଥାର୍ଥ ।
ତୁମପାଇଁ କାମ:
ଉତ୍ତର:
ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ବିଦ୍ୟାଳୟର ପାଠାଗାର ବା ସ୍ଥାନୀୟ ପୁସ୍ତକାଳୟରୁ ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଶରତ କୁମାର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ପ୍ରଣୀତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜୀବନୀ ଗ୍ରନ୍ଥ 'ଛତ୍ରପତି ବିବେକାନନ୍ଦ' ସଂଗ୍ରହ କରି ପାଠ କରିବେ । ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥରେ ସ୍ୱାମୀଜୀଙ୍କ ବାଲ୍ୟକାଳ, ଗୁରୁସଙ୍ଗ, ପରିବ୍ରାଜକ ଜୀବନ, ଚିକାଗୋ ଧର୍ମସଭାରେ ଭାଷଣ ଏବଂ ରାମକୃଷ୍ଣ ମିଶନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଭଳି ରୋମାଞ୍ଚକର ତଥା ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଭାଷାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ।
ଉତ୍ତର:
ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ କେତୋଟି ଅମର ଓ ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ ବାଣୀ:
୧. "ଉଠ, ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟସ୍ଥଳରେ ନ ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟକି ଯାଅ ନାହିଁ ।" (Arise, awake, and stop not till the goal is reached.)
୨. "ଜୀବରେ ଦୟା ନୁହେଁ, ଜୀବ ସେବା ହିଁ ଶିବ ସେବା ।"
୩. "ନିଜ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖ, ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ହିଁ ତୁମ ଭିତରେ ଥିବା ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବ ।"
୪. "ଭୀରୁତା ଓ ଦୁର୍ବଳତା ହିଁ ପାପ, ସାହସ ଓ ନିର୍ଭୀକତା ହିଁ ପୁଣ୍ୟ ।"
୫. "ସମଗ୍ର ଜଗତ ଆମର ଏକ ପରିବାର; ସ୍ୱାର୍ଥପରତା ହିଁ ମୃତ୍ୟୁ, ନିସ୍ୱାର୍ଥପରତା ହିଁ ଜୀବନ ।"
ଉତ୍ତର:
ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣ ପରମହଂସ (୧୮୩୬-୧୮୮୬) ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ହୁଗୁଳି ଜିଲ୍ଲା କାମାରପୁକୁର ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ବାଲ୍ୟନାମ ଗଦାଧର ଚଟ୍ଟୋପାଧ୍ୟାୟ ଥିଲା । ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ କଲିକତା ନିକଟସ୍ଥ ଦକ୍ଷିଣେଶ୍ୱର କାଳୀ ମନ୍ଦିରର ପୂଜକ ହୋଇ ସାଧନା ବଳରେ ମା' ଭବତାରିଣୀଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦର୍ଶନ ଲାଭ କରିଥିଲେ । ସେ ଇସଲାମ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରଭୃତି ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ସାଧନା କରି "ଯତ ମତ, ତତ ପଥ" (ଅର୍ଥାତ୍ ଯେତେ ମତ, ସେତେ ପଥ) ମହାସତ୍ୟ ପ୍ରତିପାଦନ କରିଥିଲେ । ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦ ତାଙ୍କରି ପରମ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ । ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ 'ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣ କଥାମୃତ' ପୁସ୍ତକ ପାଠ କରି ତାଙ୍କ ଜୀବନୀ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିବେ ।
🤖 Have a Doubt in this Chapter?
Ask Gundulu AI Voice Tutor to explain any question in bilingual Odia & English with 24/7 step-by-step guidance!
🚀 Try Gundulu AI on Utkal Skill Centre App