BSE ODISHA CLASS 9 • UTKAL MASTER STROKE
ବୋର୍ଡ ଅଫ୍ ସେକେଣ୍ଡାରୀ ଏଜୁକେସନ୍ (BSE Odisha) — ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟାୟ ମାଷ୍ଟର ନୋଟ୍ସ
ଶ୍ରେଣୀ: Class 9 | ବିଷୟ: Odia
ଅଧ୍ୟାୟ: Class9 Ch09 Bhasha O Jatiyata
୧. ଅଧ୍ୟାୟର ସାରାଂଶ ଓ ମାଇଣ୍ଡ ମ୍ୟାପ୍ (Mind Map & Conceptual Architecture)
ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧଟି ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ 'ଭାଷା ଓ ଜାତୀୟତା' ଅଟେ। ଏହା ୧୯୧୫ ମସିହା ଜୁନ୍ ମାସରେ 'ସତ୍ୟବାଦୀ' ପତ୍ରିକାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଲେଖକ ଜାତୀୟ ଭାବ ଉଦ୍ରେକ କରିବାରେ ଭାଷାର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମତରେ, ଭାଷାର ଏକତା ଥିଲେ ଭାବର ଏକତା ସୁନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ, ଯାହା ଜାତୀୟ ସଂହତି ପାଇଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ।
ଲେଖକ ପରିଚୟ:
ନାମ: ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ।
ଜନ୍ମ: ୧୮୭୭ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୯ ତାରିଖ, ପୁରୀ ଜିଲ୍ଲା, ସତ୍ୟବାଦୀ ଥାନା, ସୁଆଣ୍ଡୋ ଗ୍ରାମ।
ପିତା: ଦୈତ୍ୟାରୀ ଦାସ।
ମାତା: ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣମୟୀ ଦେବୀ।
କୀର୍ତ୍ତି:
ସତ୍ୟବାଦୀ ବନ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା।
'ସତ୍ୟବାଦୀ' ସାହିତ୍ୟ ପତ୍ରିକା ସମ୍ପାଦନା।
'ସମାଜ' ସମ୍ବାଦପତ୍ର ପ୍ରକାଶନ।
ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଯୋଗଦାନ ଓ କାରାବରଣ।
ଓଡ଼ିଶାର ସମାଜ, ସଂସ୍କୃତି, ଭାଷା, ସାହିତ୍ୟ, ରାଜନୀତି, ଶିକ୍ଷା ଓ ଜାତୀୟ ଜୀବନ ଉପରେ ଅନେକ ପ୍ରବନ୍ଧ ରଚନା।
ଚିରନ୍ତନ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ସମ୍ପନ୍ନ କବିତା ରଚନା।
ସୃଷ୍ଟି ସମୂହ 'ଗୋପବନ୍ଧୁ ରଚନାବଳୀ' ନାମରେ ଆଠୋଟି ଭାଗରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ପ୍ରମୁଖ ରଚନାବଳୀ: 'ବନ୍ଦୀର ଆତ୍ମକଥା', 'କାରାକବିତା', 'ଧର୍ମପଦ', 'ଅବକାଶ ଚିନ୍ତା' ଇତ୍ୟାଦି।
ମୃତ୍ୟୁ: ୧୯୨୮ ମସିହା ଜୁନ୍ ୧୭ ତାରିଖ।
ଅଧ୍ୟାୟର ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ (Conceptual Mind Map):
ଜାତୀୟତା ପାଇଁ ବ୍ୟାକୁଳତା: ସମସ୍ତେ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟତା ପାଇଁ ବ୍ୟାକୁଳ, କିନ୍ତୁ ଏହା କିପରି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ, ତାହା ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା।
ଭାରତର ବିବିଧତା:
ବହୁ ପ୍ରଦେଶ, ପ୍ରତି ପ୍ରଦେଶରେ ବ୍ୟବହାରଗତ ପାର୍ଥକ୍ୟ।
ଅସଂଖ୍ୟ ଶ୍ରେୟ ସ୍ୱାର୍ଥର ବିବାଦ।
କୁମାରିକାରୁ ହିମାଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କଷ୍ଟକର।
ଐତିହାସିକ ପୃଷ୍ଠଭୂମି:
ପୂର୍ବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଦେଶର ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ ଥିଲା (ଇତିହାସ, ସାହିତ୍ୟ, ଭାଷା, ଲୋକ-ବ୍ୟବହାର)।
ମୂଳ ଆର୍ଯ୍ୟ ସଭ୍ୟତା ମେରୁଦଣ୍ଡ ରୂପେ ରହିଥିଲା।
ଆର୍ଯ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଭାବ ଓ ଭାଷାର ଏକତାକୁ ମାନବ ପ୍ରାଣର ମିଳନ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ପନ୍ଥା ବୋଲି ବୁଝିଥିଲେ।
ସଂସ୍କୃତ ଭାଷା ଓ ବୈଦିକ ଭାବ ବହୁଳ ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ରଖିଥିଲା।
ଦ୍ରାବିଡ଼ମାନେ ଆର୍ଯ୍ୟ ଭାଷା, ଭାବ ଓ ସଭ୍ୟତା ଗ୍ରହଣ କରି ଆର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ ମିଶିଗଲେ।
ଆଧୁନିକ ଭାରତର ସମସ୍ୟା:
ପ୍ରାଦେଶିକ ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ, ବରଂ ନୂତନ ସ୍ୱାର୍ଥ ଓ ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି।
ଯାତାୟାତ ସୁବିଧା ହେତୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଦେଶର ଲୋକେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଦେଶରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି।
ସେମାନେ ନିଜ ଭାଷା, ଭାବ, ବ୍ୟବହାର, ରୀତିନୀତି, ସମାଜ, ସାହିତ୍ୟ, ଇତିହାସ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହଁନ୍ତି।
ଏହା ପ୍ରାଦେଶିକ ଏକତାକୁ ବାଧା ଦେଉଛି।
ସମାଧାନ ଓ ପରାମର୍ଶ:
ଭାବ ଓ ସଭ୍ୟତାର ମୂଳରେ ଭାଷା ରହିଛି।
ଭାଷାର ଏକତା ଥିଲେ ଭାବର ଏକତା ସୁନିଶ୍ଚିତ, ଫଳରେ ସଭ୍ୟତା ଏକ ହୋଇପାରିବ।
ଆମେରିକାର ଉଦାହରଣ: ନାନା ଜାତିର ଲୋକେ ବାସ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଇଂରେଜୀ ଭାଷାକୁ ରାଜ୍ୟଭାଷା ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରି ଜାତୀୟ ଭାବ ଜାଗ୍ରତ ରଖିଛନ୍ତି।
ଭାରତ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ: ଭାରତରେ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେଲେ ସେମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରଦେଶରେ ରହୁଛନ୍ତି, ସେହି ଦେଶଭାଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଭାବ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଆସିବ, ସଂସ୍କୃତି, ସାହିତ୍ୟ, ଇତିହାସକୁ ନିଜର କରିନେବେ।
ଏକ ଭାଷା ପ୍ରଚଳିତ ସ୍ଥାନମାନ ଏକ ଶାସନାଧୀନରେ ନ ଆସିଲେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ।
୨. ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ, ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଓ ଗାଣିତିକ ସୂତ୍ରାବଳୀ (Comprehensive Theory & Formulas)
୨.୧. ଜାତୀୟତା ଓ ଭାଷାର ସମ୍ପର୍କ:
ଲେଖକ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଭାଷାକୁ ଜାତୀୟତାର ମୂଳଦୁଆ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଷାର ଏକତା ଥାଏ, ସେଠାରେ ଭାବର ଏକତା ସୁନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ। ଭାବର ଏକତା ହିଁ ସଭ୍ୟତାର ଏକତାକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ, ଯାହା ଶେଷରେ ଏକ ସୁଦୃଢ଼ ଜାତୀୟତା ଗଠନରେ ସହାୟକ ହୁଏ।
୨.୨. ଭାରତର ବିବିଧତା ଓ ଜାତୀୟତା ପ୍ରତି ଆହ୍ୱାନ:
ଭାରତ ଏକ ବିଶାଳ ଦେଶ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରଦେଶ, ବିଭିନ୍ନ ବ୍ୟବହାରଗତ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଏବଂ ଅସଂଖ୍ୟ ଶ୍ରେୟ ସ୍ୱାର୍ଥର ବିବାଦ ରହିଛି। ଏହି ବିବିଧତା ହେତୁ କୁମାରିକାରୁ ହିମାଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିବା କଷ୍ଟକର ମନେହୁଏ। ଅନେକେ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟତାକୁ ଅସମ୍ଭବ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।
୨.୩. ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତରେ ଏକତାର ସୂତ୍ର:
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଦେଶର ନିଜସ୍ୱ ଇତିହାସ, ସାହିତ୍ୟ, ଭାଷା ଓ ଲୋକ-ବ୍ୟବହାରରେ ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ମୂଳ ଆର୍ଯ୍ୟ ସଭ୍ୟତା ଏକ ମେରୁଦଣ୍ଡ ରୂପେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲା। ଆର୍ଯ୍ୟ ଋଷିମାନେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ଭାବର ଏକତା ଏବଂ ତେଣୁ ଭାଷାର ଏକତା ହିଁ ମାନବ ପ୍ରାଣର ମିଳନ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ପନ୍ଥା। ସଂସ୍କୃତ ଭାଷା ଓ ବୈଦିକ ଭାବ ଏହି ବହୁଳ ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଦୃଢ଼ ଏକତା ରଖିଥିଲା। ଦ୍ରାବିଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ଆର୍ଯ୍ୟ ଭାଷା, ଭାବ ଓ ସଭ୍ୟତା ଗ୍ରହଣ କରି ଆର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିଯାଇଥିଲେ।
୨.୪. ଆଧୁନିକ ସମସ୍ୟା ଓ ସମାଧାନର ପଥ:
ଆଜି ଯାତାୟାତର ସୁବିଧା ହେତୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଦେଶର ଲୋକେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଦେଶରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜର ଭାଷା, ଭାବ, ବ୍ୟବହାର, ରୀତିନୀତି, ସମାଜ, ସାହିତ୍ୟ, ଇତିହାସକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହା ପ୍ରାଦେଶିକ ଏକତାକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛି ଏବଂ ନୂତନ ସ୍ୱାର୍ଥ ଓ ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି। ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ଲେଖକ ଭାଷାର ଏକତା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି।
୨.୫. ଆମେରିକାର ଉଦାହରଣ:
ଲେଖକ ଆମେରିକାର ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଉଦାହରଣ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଇଂରେଜ, ଜର୍ମାନ, ପର୍ତ୍ତୁଗୀଜ୍ ଆଦି ନାନା ଜାତିର ଲୋକେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଆଇନ କାନୁନ ଓ ବିଧି ବ୍ୟବସ୍ଥା ପୃଥକ୍ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଇଂରେଜୀ ଭାଷାକୁ ରାଜ୍ୟର ଭାଷା ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ଇଂରେଜୀ ଭାଷା ସ୍ୱୀକାର ନ କଲେ ପ୍ରଜାର ଅଧିକାର ମିଳେନାହିଁ। ଏକ ଭାଷା ପ୍ରଚଳନ ହେତୁ ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ଜାତୀୟ ଭାବ ନିରନ୍ତର ଜାଗ୍ରତ ରହିଛି।
୨.୬. ଭାରତ ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ:
ଭାରତରେ ମଧ୍ୟ ନାନାବିଧ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେଲେ, ସେମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରଦେଶରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ସେହି ଦେଶଭାଷାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଭାବ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଆସିବ ଏବଂ ସେମାନେ ସେହି ପ୍ରଦେଶର ସଂସ୍କୃତି, ସାହିତ୍ୟ, ଇତିହାସକୁ ନିଜର କରିନେବେ। ଏକ ଭାଷା ପ୍ରଚଳିତ ସ୍ଥାନମାନ ଏକ ଶାସନାଧୀନରେ ନ ଆସିଲେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ ବୋଲି ଲେଖକ ମତ ଦେଇଛନ୍ତି।
୨.୭. ଶବ୍ଦାର୍ଥ (Glossary):
ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ର୍ୟ – ପାର୍ଥକ୍ୟ, ସ୍ଵାଧୀନତା (Distinctiveness, independence)
ଉପନିବେଶ – ବିଦେଶସ୍ଥ ଆବାସଭୂମି (Colony, foreign settlement)
ପ୍ରାଦେଶିକ – ପ୍ରଦେଶବିଷୟକ, ପ୍ରଦେଶଜାତ, ପ୍ରଦେଶରେ ନିବଦ୍ଧ (Provincial, related to province)
ଶ୍ରେୟ – କଲ୍ୟାଣ, ମଙ୍ଗଳ (Welfare, good)
ନିରନ୍ତର – ସର୍ବଦା, ନିରବଚ୍ଛିନ୍ନ (Continuous, always)
ଅବିମିଶ୍ରଣ – ବିଶୁଦ୍ଧ (Pure, unmixed)
ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ – ମେଳ, ସମତା, ସଙ୍ଗତି (Harmony, equality, coherence)
ଆସ୍ଥା – ବିଶ୍ବାସ, ନିର୍ଭର, ମନଯୋଗ (Trust, reliance, attention)
ପନ୍ଥା – ଉପାୟ, ସାଧନାର ମାର୍ଗ, ଧର୍ମମତ (Way, method, path)
୩. ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ ଅଭ୍ୟାସ ପ୍ରଶ୍ନାବଳୀର ୧୦୦% ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଧାନ (100% Complete Solved Exercises)
ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉତ୍ତରମୂଳକ:
୧. ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦ ଓ ଧାତୁରେ ପ୍ରତ୍ୟେୟ ଯୋଗ କରାଯାଇଛି। ନୂତନ ଶବ୍ଦ କ’ଣ ହେବ ଲେଖ।
ପ୍ରଦେଶ + ଇକ = ପ୍ରାଦେଶିକ
ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର + ଯ = ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ
ବେଦ + ଇକ = ବୈଦିକ
ଜାତି + ଈୟ = ଜାତୀୟ
୨. ଭ୍ରମ ସଂଶୋଧନ କର
ଯାତାୟାତ → ଯାତାୟାତ (ଶବ୍ଦଟି ଠିକ୍ ଅଛି)
ସାହାସ → ସାହସ (ଶବ୍ଦଟି ଠିକ୍ ଅଛି)
କାର୍ଯ୍ୟପଲକ୍ଷେ → କାର୍ଯ୍ୟୋପଲକ୍ଷେ
ଶାସନାଧୀନ → ଶାସନାଧୀନ (ଶବ୍ଦଟି ଠିକ୍ ଅଛି)
୩. ବାକ୍ୟ ଗଠନ କର
ଭରସା: ଆମେ ନିଜ ଉପରେ ଭରସା ରଖି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଆସ୍ଥା: ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖିଲେ ମନରେ ଶାନ୍ତି ମିଳେ।
ପନ୍ଥା: ସତ୍ୟ ଓ ଅହିଂସା ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କର ମୁକ୍ତିର ପନ୍ଥା ଥିଲା।
ଏକତା: ଏକତା ହିଁ ବଳ।
ନିରନ୍ତର: ସେ ନିରନ୍ତର ପରିଶ୍ରମ କରି ସଫଳତା ହାସଲ କଲେ।
୪. ‘କ’ ସ୍ତମ୍ଭ ସହିତ ସଂପର୍କ ଥିବା ‘ଖ’ ସ୍ତମ୍ଭର ଶବ୍ଦ ସମୂହ ଯୋଗ କର।
'କ' 'ଖ'
କୁମାରିକା ହିମାଳୟ
ଭାଷାର ଏକତା ମାନବ ପ୍ରାଣର ମିଳନ
ସଂସ୍କୃତ ଭାଷା ସୁନ୍ଦର ସୁଦୃଢ ଏକତା
ଇଂରେଜୀ ଭାଷା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ରାଜ୍ୟଭାଷା
ଏକ ଭାଷା ପ୍ରଚଳନ ଜାତୀୟ ଭାବ ଜାଗ୍ରତ
୫. ଶୂନ୍ୟସ୍ଥାନ ପୂରଣ କର।
(କ) କେତେ ପ୍ରଦେଶ, ପ୍ରତି ପ୍ରଦେଶରେ ପୁଣି କେତେ ବ୍ୟବହାରଗତ ପାର୍ଥକ୍ୟ।
(ଖ) ଆର୍ଯ୍ୟଋଷିମାନେ ବୁଝିଥିଲେ ଭାବ, ଏବଂ ତେଣୁ ଭାଷାର ଏକତା ମାନବ ପ୍ରାଣର ମିଳନ ପକ୍ଷେ ଏକମାତ୍ର ପନ୍ଥା।
(ଗ) ଭାବ ଓ ସଭ୍ୟତାର ମୂଳରେ ରହିଛି ଭାଷା।
(ଘ) ସଭ୍ୟତା ଏକ ନହୋଇ ଅନ୍ୟଥା ହୋଇନପାରେ।
(ଙ) ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ରାଜ୍ୟଭାଷା ଇଂରେଜୀ ଅଟେ ।
କ୍ଷୁଦ୍ର ଉତ୍ତରମୂଳକ:
୬. ଆଜି ସମସ୍ତେ କେଉଁଥ୍ ପାଇଁ ବ୍ୟାକୁଳ ?
ଆଜି ସମସ୍ତେ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟତା ନିମନ୍ତେ ବ୍ୟାକୁଳ।
୭. ଜାତୀୟ ସମସ୍ୟା ଭାରତରେ ଆଜି କାହିଁକି ଗୁରୁତର ?
ଭାରତରେ ବହୁ ପ୍ରଦେଶ, ପ୍ରତି ପ୍ରଦେଶରେ ବ୍ୟବହାରଗତ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଏବଂ ଅସଂଖ୍ୟ ଶ୍ରେୟ ସ୍ୱାର୍ଥର ବିବାଦ ରହିଥିବାରୁ ଜାତୀୟ ସମସ୍ୟା ଆଜି ଗୁରୁତର।
୮. ଆର୍ଯ୍ୟଋଷିମାନେ କ’ଣ ଭାବିଥିଲେ ?
ଆର୍ଯ୍ୟଋଷିମାନେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ଭାବର ଏକତା ଏବଂ ତେଣୁ ଭାଷାର ଏକତା ହିଁ ମାନବ ପ୍ରାଣର ମିଳନ ପକ୍ଷେ ଏକମାତ୍ର ପନ୍ଥା।
୯. ପ୍ରାଦେଶିକ ଏକତା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରୁନାହିଁ କାହିଁକି ?
ଯାତାୟାତର ସୁବିଧା ହେତୁ ନାନା ବର୍ଣ୍ଣ, ଧର୍ମ, ସମାଜର ଲୋକେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଅଧିବାସ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜର ଭାଷା, ଭାବ, ବ୍ୟବହାର, ରୀତିନୀତି, ସମାଜ, ସାହିତ୍ୟ, ଇତିହାସ ସବୁକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଆଦୌ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନ ଥିବାରୁ ପ୍ରାଦେଶିକ ଏକତା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରୁନାହିଁ।
୧୦. ଭାବର ଏକତା କିପରି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇପାରିବ ?
ଭାଷାର ଏକତା ଥିଲେ ଭାବର ଏକତା ସୁନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ। ତେଣୁ ଭାଷାର ଏକତା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ଭାବର ଏକତା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇପାରିବ।
୧୧. ଭାବ ଓ ସଭ୍ୟତାର ମୂଳରେ କ’ଣ ରହିଛି ?
ଭାବ ଓ ସଭ୍ୟତାର ମୂଳରେ ଭାଷା ରହିଛି।
୧୨. ଭାରତର କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବର ସେହି ଅବିମିଶ୍ରଣ ନାହିଁ କାହିଁକି ?
ଆଜି ଯାତାୟାତର ସୁବିଧା ହେତୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଦେଶରୁ ନାନା ବର୍ଣ୍ଣ, ଧର୍ମ, ସମାଜର ଲୋକେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ମିଶି ଅଧିବାସ କରୁଥିବାରୁ ଭାରତର କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବର ସେହି ଅବିମିଶ୍ରଣ (ବିଶୁଦ୍ଧତା) ନାହିଁ।
୧୩. ନାନାବିଧ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେଲେ କ’ଣ କରିବାକୁ ହେବ ?
ନାନାବିଧ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେଲେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସେହି ଦେଶଭାଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସପ୍ରସଙ୍ଗ ସରଳାର୍ଥ:
୧୪. ଆର୍ଯ୍ୟ ଋଷିମାନେ ବୁଝିଥିଲେ ଭାବ ଏବଂ ତେଣୁ ଭାଷାର ଏକତା ମାନବ ପ୍ରାଣର ମିଳନ ପକ୍ଷେ ଏକମାତ୍ର ପନ୍ଥା।
ପ୍ରସଙ୍ଗ: ଉକ୍ତ ପଦ୍ୟାଂଶଟି ଆମ ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ 'ସାହିତ୍ୟ ସୌରଭ'ର 'ଭାଷା ଓ ଜାତୀୟତା' ପ୍ରବନ୍ଧରୁ ଗୃହୀତ। ଏହାର ଲେଖକ ହେଉଛନ୍ତି ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ। ଏଠାରେ ଲେଖକ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତରେ ଜାତୀୟ ଏକତା ସ୍ଥାପନରେ ଭାଷାର ଭୂମିକା ସମ୍ପର୍କରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି।
ସରଳାର୍ଥ: ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଆର୍ଯ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଏହି ଗଭୀର ସତ୍ୟକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିଥିଲେ ଯେ ମାନବ ସମାଜରେ ଭାବର ଏକତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏବଂ ଏହି ଭାବର ଏକତାକୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପାଇଁ ଭାଷାର ଏକତା ହିଁ ଏକମାତ୍ର ମାଧ୍ୟମ। ଅର୍ଥାତ୍, ଯଦି ସମାଜର ଲୋକମାନେ ଏକ ଭାଷାରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚିନ୍ତାଧାରା ଓ ଭାବର ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ ସହଜ ହୁଏ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଏକତାର ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ରଖେ।
୧୫. ଭାଷାର ଏକତା ଥିଲେ ଭାବର ଏକତା ସୁନିଶ୍ଚିତ।
ପ୍ରସଙ୍ଗ: ଉକ୍ତ ବାକ୍ୟାଂଶଟି ଆମ ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ 'ସାହିତ୍ୟ ସୌରଭ'ର 'ଭାଷା ଓ ଜାତୀୟତା' ପ୍ରବନ୍ଧରୁ ଗୃହୀତ। ଏହାର ଲେଖକ ହେଉଛନ୍ତି ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ। ଏଠାରେ ଲେଖକ ଜାତୀୟ ଏକତା ପ୍ରତିଷ୍ଠାରେ ଭାଷାର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି।
ସରଳାର୍ଥ: ଲେଖକଙ୍କ ମତରେ, ଯଦି କୌଣସି ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ବା ଦେଶରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଗୋଟିଏ ଭାଷାରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି ଏବଂ ସେହି ଭାଷାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭାବର ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ ସୁଗମ ହୁଏ। ଏହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରା, ବିଶ୍ୱାସ ଓ ମୂଲ୍ୟବୋଧରେ ଏକତା ଆସେ। ଏହି ଭାବଗତ ଏକତା ହିଁ ସଭ୍ୟତାର ଏକତାକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ ଏବଂ ଶେଷରେ ଏକ ସୁଦୃଢ଼ ଜାତୀୟତା ସୃଷ୍ଟି କରେ।
୧୬. ଏହି ନାନାବିଧ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେଲେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସେହି ଦେଶଭାଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରସଙ୍ଗ: ଉକ୍ତ ବାକ୍ୟାଂଶଟି ଆମ ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ 'ସାହିତ୍ୟ ସୌରଭ'ର 'ଭାଷା ଓ ଜାତୀୟତା' ପ୍ରବନ୍ଧରୁ ଗୃହୀତ। ଏହାର ଲେଖକ ହେଉଛନ୍ତି ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ। ଏଠାରେ ଲେଖକ ଆଧୁନିକ ଭାରତରେ ଜାତୀୟ ଏକତା ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଏକ ବାସ୍ତବବାଦୀ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି।
ସରଳାର୍ଥ: ଆଜି ଭାରତରେ ଯାତାୟାତର ସୁବିଧା ହେତୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଦେଶରୁ ନାନା ଜାତି, ଧର୍ମ, ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଦେଶରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ବିବିଧତା ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ସ୍ଥାପନ କରିବା ଏକ ବଡ଼ ଆହ୍ୱାନ। ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ଲେଖକ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରଦେଶରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ପ୍ରଦେଶର ମୁଖ୍ୟ ଭାଷା ବା ଦେଶଭାଷାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭାବ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଆସିବ ଏବଂ ସେମାନେ ସେହି ପ୍ରଦେଶର ସଂସ୍କୃତି, ସାହିତ୍ୟ, ଇତିହାସକୁ ନିଜର କରିପାରିବେ, ଯାହା ଜାତୀୟ ସଂହତି ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ।
ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ:
୧୭. ଜାତୀୟ ଭାବ ନିରନ୍ତର ଜାଗ୍ରତ ରହିବା ପାଇଁ ଲେଖକଙ୍କ ଉଦାହରଣମୂଳକ ପରାମର୍ଶ ପଠିତ ପ୍ରବନ୍ଧରୁ ବର୍ତନା କର।
ଜାତୀୟ ଭାବ ନିରନ୍ତର ଜାଗ୍ରତ ରହିବା ପାଇଁ ଲେଖକ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ ଆମେରିକାର ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଉଦାହରଣ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଆମେରିକାରେ ନାନା ଜାତିର ଲୋକେ ଯଥା – ଇଂରେଜ, ଜର୍ମାନ, ପର୍ତ୍ତୁଗୀଜ୍ ଆଦି ବାସ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଦେଶର ଆଇନ କାନୁନ, ବିଧି ବ୍ୟବସ୍ଥା ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଇଂରେଜୀ ଭାଷାକୁ ରାଜ୍ୟର ଭାଷା ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଇଂରେଜୀ ଭାଷା ସ୍ୱୀକାର ନ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାହାରିକୁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ପ୍ରଜାର ଅଧିକାର ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ଭାଷା ପ୍ରଚଳିତ ହେବା ହେତୁ ପ୍ରାଦେଶିକ ନାନା ପାର୍ଥକ୍ୟ ଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ଗୋଟାଏ ଜାତୀୟ ଭାବ ନିରନ୍ତର ଜାଗ୍ରତ ରହିଛି।
ଲେଖକଙ୍କ ମତରେ, ଭାରତରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନୀତି ଅବଲମ୍ବନ କରିବା ଉଚିତ। ଆଜିକାଲି ଭାରତର ଏକ ଏକ ପ୍ରଦେଶରେ ନାନାବିଧ ଲୋକେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ନୂତନ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଓ ସମାଜର ଲୋକ ମିଶୁଛନ୍ତି। ଏହି ନାନାବିଧ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେଲେ, ସେମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରଦେଶରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ସେହି ଦେଶଭାଷାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଭାବ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଆସିବ ଏବଂ ସେମାନେ ସେହି ପ୍ରଦେଶର ସଂସ୍କୃତି, ସାହିତ୍ୟ, ଇତିହାସକୁ ନିଜର କରିନେବେ। ଫଳରେ ସେହି ପ୍ରଦେଶ ଓ ତାହାର ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆସ୍ଥା ଓ ମମତା ଜନ୍ମିବ, ଯାହା ଜାତୀୟ ଭାବକୁ ଜାଗ୍ରତ ରଖିବାରେ ସହାୟକ ହେବ।
୧୮. ପ୍ରାଦେଶିକ ସମସ୍ୟା କିପରି ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟତା ସୃଷ୍ଟି ହେବାରେ ବାଧକ, ପ୍ରବନ୍ଧକୁ ଆଧାର କରି ଲେଖ।
ଭାରତ ଏକ ବିଶାଳ ଦେଶ ହୋଇଥିବାରୁ ଏଠାରେ ଜାତୀୟତା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଏକ ବଡ଼ ଗୁରୁତର ସମସ୍ୟା। ଏହି ସମସ୍ୟାର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ହେଉଛି ପ୍ରାଦେଶିକ ବିଭିନ୍ନତା। ଲେଖକ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ ମତରେ, ଭାରତରେ କେତେ ପ୍ରଦେଶ, ପ୍ରତି ପ୍ରଦେଶରେ ପୁଣି କେତେ ବ୍ୟବହାରଗତ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିଛି। ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଅସଂଖ୍ୟ ପ୍ରକାର ଶ୍ରେୟ ସ୍ୱାର୍ଥର ବିବାଦ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଏପରି ସ୍ଥଳେ କୁମାରିକାର ହିମାଳୟ ସହିତ କିଛି ସମ୍ପର୍କ ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ସାହସ ପାଏନାହିଁ।
ପୂର୍ବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଦେଶର ଅନେକ ବିଷୟରେ ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ ଥିଲା। ଯାତାୟାତର ସୁବିଧା ନ ଥିବାରୁ ପ୍ରଦେଶଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱାଭାବିକ ସୀମାଦ୍ୱାରା ଆବଦ୍ଧ ଥିଲା। ତେଣୁ କାଳକ୍ରମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଦେଶର ଇତିହାସ, ସାହିତ୍ୟ, ଭାଷା, ଲୋକ-ବ୍ୟବହାର ଆଦି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ ଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ଯାତାୟାତର ସୁବିଧା ବଢ଼ିବା ସହିତ ପ୍ରଦେଶମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ବଢ଼ିଛି। ଏକ ପ୍ରଦେଶରେ କେବଳ ଏକ ଜାତୀୟ ଲୋକ ନାହାନ୍ତି। ନାନା ବର୍ଣ୍ଣ, ଧର୍ମ, ସମାଜର ଲୋକେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଅଧିବାସ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଲୋକମାନେ କାର୍ଯ୍ୟୋପଲକ୍ଷେ ବା ଘଟଣାସୂତ୍ରେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ବା ପ୍ରଦେଶରେ ବାସ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାର ସଭ୍ୟତା, ସାହିତ୍ୟ, ଭାଷା ଆଦିକୁ ନିଜର ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ କୁଣ୍ଠିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜର ଭାଷା, ଭାବ, ବ୍ୟବହାର, ରୀତିନୀତି, ସମାଜ, ସାହିତ୍ୟ, ଇତିହାସ ସବୁକୁ ସଙ୍ଗେ ଘେନି ଆସୁଛନ୍ତି ଏବଂ ତାହା ଛାଡ଼ିବାକୁ ଆଦୌ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ ପ୍ରାଦେଶିକ ଏକତା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରୁନାହିଁ ଏବଂ ଏହା ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟତା ସୃଷ୍ଟିରେ ଏକ ବଡ଼ ବାଧକ ଭାବରେ ଉଭା ହୋଇଛି।
ତୁମ ପାଇଁ କାମ:
୧୯. ଭାଷା ଓ ଜାତୀୟତା ପ୍ରବନ୍ଧ ସଂପର୍କରେ ତୁମର ମତାମତ ଶ୍ରେଣୀ ଗୃହରେ ଉପସ୍ଥାପନ କର।
ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା: ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଟି ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ମତାମତ ଉପରେ ଆଧାରିତ। ତେବେ ଏହାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ବିଚାରକୁ ନିଆଯାଇପାରେ:
ପ୍ରବନ୍ଧର ମୁଖ୍ୟ ବାର୍ତ୍ତା: ଭାଷା କିପରି ଜାତୀୟତା ଗଠନରେ ସହାୟକ।
ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରାର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା: ଆଧୁନିକ ଭାରତରେ ଏହାର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା କେତେ।
ବିଭିନ୍ନ ଭାଷାଭାଷୀ ରାଜ୍ୟ ଥିବା ଭାରତରେ ଏକତା ପାଇଁ କ’ଣ କରାଯାଇପାରିବ।
ନିଜ ମାତୃଭାଷାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଭାଷା ପ୍ରତି ସହନଶୀଳତା।
ପ୍ରବନ୍ଧରୁ ମିଳୁଥିବା ଶିକ୍ଷା।
୨୦. ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ରଚିତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରବନ୍ଧ ଓ କବିତା ସଂଗ୍ରହ କରି ପାଠ କର ଓ ତୁମକୁ ଭଲ ଲାଗୁଥିବା ଭକ୍ତି ବା ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ରଖ।
ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା: ଏହା ଏକ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ବହିର୍ଭୂତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ। ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କର 'ବନ୍ଦୀର ଆତ୍ମକଥା', 'କାରାକବିତା', 'ଧର୍ମପଦ', 'ଅବକାଶ ଚିନ୍ତା' ଆଦି ପୁସ୍ତକରୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରବନ୍ଧ ଓ କବିତା ସଂଗ୍ରହ କରି ପଢ଼ିପାରିବେ। ସେଥିରୁ ଯେଉଁ ଭକ୍ତି ବା ପଦଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗିବ, ତାହା ମନେ ରଖିପାରିବେ। ଏହାଦ୍ୱାରା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ସାହିତ୍ୟ ଓ ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ ଅଧିକ ପରିଚିତ ହୋଇପାରିବେ।
୪. ବୋର୍ଡ ପରୀକ୍ଷା ମାଷ୍ଟ୍ରି ଟିପ୍ସ ଓ ସାଧାରଣ ଭୁଲ୍ (Board Exam Tips & Pitfalls)
୪.୧. ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରସ୍ତୁତି ରଣନୀତି (Exam Preparation Strategies):
ପ୍ରବନ୍ଧର ମୂଳଭାବ ବୁଝିବା: 'ଭାଷା ଓ ଜାତୀୟତା' ପ୍ରବନ୍ଧର ମୁଖ୍ୟ ବାର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବା। ଭାଷା କିପରି ଜାତୀୟତା ଗଠନରେ ସହାୟକ ହୁଏ, ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବା ଦରକାର।
ଲେଖକ ପରିଚୟ ମନେ ରଖିବା: ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ପିତାମାତାଙ୍କ ନାମ, ପ୍ରମୁଖ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ରଚନାବଳୀ ସମ୍ପର୍କରେ ସଠିକ୍ ତଥ୍ୟ ମନେ ରଖିବା।
ଶବ୍ଦାର୍ଥ ଓ ବ୍ୟାକରଣ: ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଥିବା କଠିନ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥ (ଶବ୍ଦାର୍ଥ) ଏବଂ ବ୍ୟାକରଣଗତ ନିୟମାବଳୀ (ଯଥା: ପ୍ରତ୍ୟେୟ, ଭ୍ରମ ସଂଶୋଧନ) ଉପରେ ବିଶେଷ ଧ୍ୟାନ ଦେବା।
ଉଦାହରଣଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ: ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆର୍ଯ୍ୟ ସଭ୍ୟତା ଓ ଆମେରିକାର ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଉଦାହରଣଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ରଖିବା, ଯାହା ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଉତ୍ତର ଲେଖିବା ପାଇଁ ସହାୟକ ହେବ।
ସପ୍ରସଙ୍ଗ ସରଳାର୍ଥ ଅଭ୍ୟାସ: ସପ୍ରସଙ୍ଗ ସରଳାର୍ଥ ଲେଖିବା ସମୟରେ ପ୍ରସଙ୍ଗ, ସରଳାର୍ଥ ଓ ମୂଳଭାବକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା।
ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଲେଖିବା: ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଲେଖିବା ସମୟରେ ଏକ ସୁସଂଗଠିତ ଢାଞ୍ଚା (ଭୂମିକା, ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ, ଉଦାହରଣ ଓ ଉପସଂହାର) ଅନୁସରଣ କରିବା।
୪.୨. ୧୦୦/୧୦୦ ସ୍କୋରିଂ ସିକ୍ରେଟ୍ସ (100/100 Scoring Secrets):
ସଠିକତା ଓ ସ୍ପଷ୍ଟତା: ସମସ୍ତ ଉତ୍ତର ସଠିକ୍ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଲେଖିବା। କୌଣସି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ତଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ ନ କରିବା।
ଭାଷା ଶୈଳୀ ଓ ବନାନ: ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଉତ୍ତର ଲେଖିବା ସମୟରେ ସଠିକ୍ ବନାନ, ବ୍ୟାକରଣ ଓ ଶୈଳୀ ଉପରେ ବିଶେଷ ଧ୍ୟାନ ଦେବା।
ସମୟ ପରିଚାଳନା: ପରୀକ୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବା ପାଇଁ ସମୟର ସଠିକ୍ ପରିଚାଳନା କରିବା।
ପ୍ରବନ୍ଧରୁ ଉଦ୍ଧୃତି: ଯଦି ସମ୍ଭବ ହୁଏ, ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନରେ ପ୍ରବନ୍ଧରୁ କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବାକ୍ୟାଂଶ ଉଦ୍ଧୃତ କରି ଲେଖିଲେ ଉତ୍ତର ଅଧିକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୁଏ।
ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ପରିଷ୍କାର ଲେଖା: ଉତ୍ତରପତ୍ରରେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ପରିଷ୍କାର ଭାବରେ ଲେଖିବା, ଯାହା ପରୀକ୍ଷକଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବ।
୪.୩. ସାଧାରଣ ଭୁଲ୍ (Common Student Errors):
ଲେଖକ ଓ ପ୍ରବନ୍ଧର ନାମରେ ଭୁଲ୍: ଲେଖକଙ୍କ ନାମ ଓ ପ୍ରବନ୍ଧର ନାମ ଲେଖିବାରେ ଭୁଲ୍ କରିବା।
ଶବ୍ଦାର୍ଥ ଓ ବ୍ୟାକରଣଗତ ତ୍ରୁଟି: ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ବୁଝିବାରେ ଭୁଲ୍ କରିବା କିମ୍ବା ବ୍ୟାକରଣଗତ ନିୟମାବଳୀରେ ତ୍ରୁଟି କରିବା।
ପ୍ରଶ୍ନର ମୂଳଭାବ ନ ବୁଝିବା: ପ୍ରଶ୍ନର ମୂଳଭାବକୁ ନ ବୁଝି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବା ଅପ୍ରାସଙ୍ଗିକ ଉତ୍ତର ଲେଖିବା।
ସପ୍ରସଙ୍ଗ ସରଳାର୍ଥରେ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଲେଖିବାରେ ଅବହେଳା: ସରଳାର୍ଥ ଲେଖିବା ସମୟରେ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ ନ କରିବା।
ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରରେ ସଂରଚନାର ଅଭାବ: ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଉତ୍ତରକୁ ସୁସଂଗଠିତ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ ନ କରିବା।
ଅତ୍ୟଧିକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବା ଅତ୍ୟଧିକ ବିସ୍ତୃତ ଉତ୍ତର: ପ୍ରଶ୍ନର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ଉତ୍ତର ନ ଲେଖି ଅତ୍ୟଧିକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବା ଅତ୍ୟଧିକ ବିସ୍ତୃତ କରିବା।
───────────────────────────────────────────────────────────────────────────────
(ନୋଟ୍ସ ପ୍ରସ୍ତୁତି: ଉତ୍କଳ ସ୍କିଲ୍ ସେଣ୍ଟର - BSE Odisha 100% Full Textbook Master Edition)