BSE ODISHA CLASS 9 • UTKAL MASTER STROKE

ବୋର୍ଡ ଅଫ୍ ସେକେଣ୍ଡାରୀ ଏଜୁକେସନ୍ (BSE Odisha) — ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟାୟ ମାଷ୍ଟର ନୋଟ୍ସ

ଶ୍ରେଣୀ: Class 9 | ବିଷୟ: Odia

ଅଧ୍ୟାୟ: Class9 Ch14 Odia Sahitya Katha


୧. ଅଧ୍ୟାୟର ସାରାଂଶ ଓ ମାଇଣ୍ଡ ମ୍ୟାପ୍ (Mind Map & Conceptual Architecture)


ଏହି ଅଧ୍ୟାୟଟି ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଧାରା ଉପରେ ଆଧାରିତ । ଏଥିରେ ସାରଳା ଦାସଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପଞ୍ଚସଖା, ରୀତିଯୁଗୀୟ କବି ଏବଂ ସନ୍ଥ କବିମାନଙ୍କର ସାହିତ୍ୟିକ ଅବଦାନ ଓ ସେମାନଙ୍କ କୃତିଗୁଡ଼ିକର ବିଶେଷତ୍ୱ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରାଯାଇଛି । ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ବିକାଶ ଧାରା, ବିଭିନ୍ନ ଯୁଗର ସାମାଜିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତିର ପ୍ରଭାବ, ଭକ୍ତି ଓ ମାନବବାଦୀ ଚେତନାର ବିକାଶ, ଏବଂ କାବ୍ୟ ଓ ଗୀତିକବିତାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ । ଓଡ଼ିଆ ଜାତୀୟତାବୋଧର ପ୍ରଥମ ରୂପକାର ସାରଳା ଦାସଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ମାନବବାଦୀ ଚେତନା, ରୀତିଯୁଗର ଅଳଙ୍କାରପୂର୍ଣ୍ଣ କାବ୍ୟଧାରା ଏବଂ ସନ୍ଥ କବିମାନଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ସାମାଜିକ ସମାନତାର ବାର୍ତ୍ତା ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଛି ।

ମାଇଣ୍ଡ ମ୍ୟାପ୍ (Mind Map):

ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ କଥା

├── ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ସାହିତ୍ୟ

├── ୧. ସାରଳା ଯୁଗ (୧୫ଶ ଶତାବ୍ଦୀ)

│ ├── କବି: ସାରଳା ଦାସ (ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ପରିଡ଼ା)

│ ├── କୃତି: ମହାଭାରତ (ଅନୁସୃଷ୍ଟି), ଚଣ୍ଡୀପୁରାଣ, ବିଚିତ୍ର ରାମାୟଣ

│ ├── ବିଶେଷତ୍ୱ: ଓଡ଼ିଆ ଜାତୀୟତାବୋଧର ପ୍ରଥମ ରୂପକାର, ଓଡ଼ିଶାର ଭୂଗୋଳ, ଧର୍ମପୀଠ, ଲୋକବିଶ୍ୱାସର ସମାବେଶ

├── ୨. ପଞ୍ଚସଖା ଯୁଗ (୧୬ଶ ଶତାବ୍ଦୀ)

│ ├── କବି: ବଳରାମ ଦାସ, ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ, ଯଶୋବନ୍ତ ଦାସ, ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ, ଶିଶୁ ଅନନ୍ତ ଦାସ

│ ├── ରାଜା: ପ୍ରତାପରୁଦ୍ର ଦେବ

│ ├── ପ୍ରଭାବ: ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ (୧୫୧୦ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ଓଡ଼ିଶା ଆଗମନ, ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କୁ 'ଅତିବଡ଼ୀ' ଉପାଧି)

│ ├── ଦର୍ଶନ: ଯୋଗ, ଶୂନ୍ୟବାଦ, ପିଣ୍ଡ-ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତତ୍ତ୍ୱ, ଜାତିଭେଦ ବିରୋଧ, ମାନବବାଦ

│ ├── ମୁଖ୍ୟ କୃତି:

│ │ ├── ବଳରାମ ଦାସ: ଜଗମୋହନ ରାମାୟଣ (ଦାଣ୍ଡୀ ରାମାୟଣ), ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୁରାଣ (ମୌଳିକ ସୃଷ୍ଟି, ଜାତିଭେଦ ବିରୋଧୀ), ଭାବସମୁଦ୍ର, ବଟ ଅବକାଶ, ଗୁପ୍ତ ଗୀତା, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭୂଗୋଳ

│ │ ├── ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ: ଭାଗବତ (ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ସଂସ୍କୃତ ଭାଗବତର ସରଳ ଓଡ଼ିଆ ଅନୁବାଦ), ଅର୍ଥ କୋଇଲି, ତୁଳାଭିଣା

│ │ ├── ଯଶୋବନ୍ତ ଦାସ: ଗୋବିନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ର

│ │ ├── ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ: ହରିବଂଶ, ଶୂନ୍ୟସଂହିତା, ଅଣାକାର ସଂହିତା, ଅକଳିତ ସଂହିତା, ଶୂନ୍ୟରାସ, ମହାଶୂନ୍ୟରାସ, ବୃନ୍ଦାରାସ, ଠୁଳ ଶୂନ୍ୟରାସ

│ │ └── ଶିଶୁ ଅନନ୍ତ ଦାସ: ହେତୁ ହୃଦୟ ଭାଗବତ, ଚୁମ୍ବକ ଆଗତ ଭବିଷ୍ୟ ମାଳିକା

│ └── ସାମାଜିକ ପ୍ରଭାବ: ମାନବବାଦୀ ଭାବନା, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ମାନବ-ମୈତ୍ରୀ

├── ୩. ପ୍ରାକ୍-ରୀତିଯୁଗ ଓ ରୀତିଯୁଗ (୧୬ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଦ୍ଧରୁ ୧୯ଶ ଶତାବ୍ଦୀ)

│ ├── ରାଜନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତି: ମୁସଲମାନ, ମୋଗଲ, ମରହଟ୍ଟା, ଇଂରେଜ ଶାସନ, ଓଡ଼ିଶାର ଖଣ୍ଡବିଖଣ୍ଡିତ ଅବସ୍ଥା

│ ├── ପ୍ରାକ୍-ରୀତିଯୁଗ (୧୬ଶ ଶତାବ୍ଦୀ ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ୧୭ଶ ଶତାବ୍ଦୀ ମଧ୍ୟଭାଗ)

│ │ ├── ବିଶେଷତ୍ୱ: ସ୍ୱଳ୍ପ ଅଳଙ୍କାର, ରାଗରାଗିଣୀର ବ୍ୟବହାର, କଳ୍ପନା, ଲୋକକଥା, ଦେଶ ଭାଷା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ

│ │ ├── ପ୍ରମୁଖ କବି ଓ କୃତି: ଅର୍ଜୁନ ଦାସ (ରାମବିଭା, କଳ୍ପଲତା), ଦନେଇ ଦାସ (ଗୋପୀଭାଷା), ବାଳକ ଶ୍ରୀହରି ଦାସ (ମୟୂର ଚନ୍ଦ୍ରିକା), ନରସିଂହ ସେଣ (ପରିମଳା), ଦିବାକର ଦାସ (ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଚରିତାମୃତ), ଦେବଦୁର୍ଲଭ ଦାସ (ରହସ୍ୟ ମଞ୍ଜରୀ), ଶିଶୁ ଶଙ୍କର ଦାସ (ଉଷାଭିଳାଷ), ପ୍ରତାପ ରାୟ (ଶଶିସେଣା), ଦ୍ୱାରିକା ଦାସ (ପରଚେ ଗୀତା), ବିଷ୍ଣୁ ଦାସ (ପ୍ରେମଲୋଚନା), ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଦାସ (କାଞ୍ଚି କାବେରୀ)

│ └── ରୀତିଯୁଗ (୧୭ଶ ଶତାବ୍ଦୀ ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ୧୯ଶ ଶତାବ୍ଦୀ)

│ ├── ବିଶେଷତ୍ୱ: ଅଳଙ୍କାରପୂର୍ଣ୍ଣ, ସଂସ୍କୃତାୟିତ ଭାଷା, ଦାମ୍ପତ୍ୟପ୍ରେମ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟବୋଧ, ଭକ୍ତିଭାବନା, ଜଗନ୍ନାଥ ଚେତନା

│ ├── ପ୍ରମୁଖ କବି ଓ କୃତି:

│ │ ├── ଦୀନକୃଷ୍ଣ ଦାସ: ରସକଲ୍ଲୋଳ ('କ' ଆଦ୍ୟ ନିୟମ), ନାମରତ୍ନ ଗୀତା, ରସବିନୋଦ, ଜଗମୋହନ ଛାନ୍ଦ, ପ୍ରସ୍ତାବ ସିନ୍ଧୁ

│ │ ├── ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜ (କବିସମ୍ରାଟ): ଲାବଣ୍ୟବତୀ, କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସୁନ୍ଦରୀ, ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସ ('ବ' ଆଦ୍ୟ ନିୟମ), ରସିକ ହାରାବଳୀ, କଳାକଉତୁକ, ପ୍ରେମ ସୁଧାନିଧି, ସୁଭଦ୍ରା ପରିଣୟ ('ସୁ' ଆଦ୍ୟ ନିୟମ), ଅବନାରସତରଙ୍ଗ, ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟମୋହିନୀ ('ତ' ଆଦ୍ୟ ନିୟମ), ଚିତ୍ରକାବ୍ୟ ବନ୍ଧୋଦୟ

│ │ ├── ବ୍ରଜନାଥ ବଡ଼ଜେନା: ଅମ୍ବିକା ବିଳାସ, ସମରତରଙ୍ଗ, ଗୁଣ୍ଡିଚା ବିଜେ, ବିଚକ୍ଷଣା, ଶ୍ୟାମରାସୋତ୍ସବ, ଚତୁର ବିନୋଦ (ଗଦ୍ୟ)

│ │ ├── ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାର (ବିଦଗ୍ଧ କବି): ବିଦଗ୍ଧ ଚିନ୍ତାମଣି, ରସବତୀ, ପ୍ରେମ ଚିନ୍ତାମଣି, ଭାବବତୀ, ସୁଲକ୍ଷଣା

│ │ ├── ଭକ୍ତଚରଣ ଦାସ: ମଥୁରାମଙ୍ଗଳ, ମନବୋଧ ଚଉତିଶା

│ │ ├── ଯଦୁମଣି ମହାପାତ୍ର: ରାଘବ ବିଳାସ

│ │ └── କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ବଳଦେବ ରଥ: କିଶୋର ଚନ୍ଦ୍ରାନନ୍ଦ ଚମ୍ପୂ (ପ୍ରଥମ ଚମ୍ପୂ କାବ୍ୟ), ଚନ୍ଦ୍ରକଳା

├── ୪. ଗୀତିକବିତା ଓ ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟ

│ ├── ଗୀତିକବିତା: ଚଉତିଶା, କୋଇଲି, ଚଉପଦୀ, ପୋଇ, ଭଜନ, ଜଣାଣ

│ │ ├── ସାଲବେଗ: ଜଗନ୍ନାଥ ଭକ୍ତି, କୃଷ୍ଣପ୍ରୀତି (ମୁସଲମାନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ)

│ │ ├── ବନମାଳୀ ଦାସ: ଭଜନ, ଜଣାଣ

│ │ └── ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକ: ରାଧାକୃଷ୍ଣ ଓ ଗୋପୀ ଭାବନା

│ └── ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟ:

│ ├── ଭୀମଭୋଇ (ମହିମା ଧର୍ମର ଆଦିକବି): ସ୍ତୁତି ଚିନ୍ତାମଣି, ନିର୍ବେଦ ସାଧନ, ଶ୍ରୁତି ନିଷେଧ ଗୀତା, ବ୍ରହ୍ମଚାଳକ (ଆଦର୍ଶ: "ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ନର୍କେ ପଡ଼ିଥାଉ ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହେଉ")

│ ├── ହାଡ଼ି ଦାସ: ଲକ୍ଷ୍ମୀଧର ବିଳାସ, ଶଙ୍ଖନାଭି, ଭାବନାବର

│ └── ଅରକ୍ଷିତ ଦାସ: ମହୀମଣ୍ଡଳ ଗୀତା

└── ଉପସଂହାର: ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ସମୃଦ୍ଧି, ଜାତୀୟତା ଓ ଆତ୍ମପରିଚୟର ବାହକ ।


୨. ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ, ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଓ ଗାଣିତିକ ସୂତ୍ରାବଳୀ (Comprehensive Theory & Formulas)


ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଧାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମୃଦ୍ଧ । ଏହି ସମୟରେ ରଚିତ ସାହିତ୍ୟ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଆତ୍ମପରିଚୟର ବାହକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି ।

୨.୧ ସାରଳା ଯୁଗ (୧୫ଶ ଶତାବ୍ଦୀ)

୧. ସାରଳା ଦାସ:

  • ଜନ୍ମସ୍ଥାନ: ଆଧୁନିକ ଜଗତ୍‌ସିଂହପୁର ଜିଲ୍ଲାର ଝଙ୍କଡ଼ ଗ୍ରାମରେ ଏକ କୃଷକ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
  • ପୂର୍ବ ନାମ: ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ପରିଡ଼ା ।
  • ମୁଖ୍ୟ କୃତି:
  • ମହାଭାରତ: ଏହା ସଂସ୍କୃତ ମହାଭାରତର ଅନୁବାଦ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଅନୁସୃଷ୍ଟି । ଓଡ଼ିଶାର ଭୂଗୋଳ, ଧର୍ମପୀଠ, ମନ୍ଦିର, ପାହାଡ଼, ପର୍ବତ, ନଦନଦୀ, ଅରଣ୍ୟ, ଜନପଦ, ବିଭିନ୍ନ ଜାତି, ନାନା କିମ୍ବଦନ୍ତୀ, ଲୋକ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଲୋକକଥା ଇତ୍ୟାଦି ତାଙ୍କ ମହାଭାରତରେ ଏପରି ରୂପ ପାଇଅଛି, ଯାହା ଫଳରେ ତାଙ୍କ ମହାଭାରତ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଆତ୍ମପରିଚିତିର ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗ୍ରନ୍ଥ ହୋଇଯାଇଛି ।
  • ଚଣ୍ଡୀପୁରାଣ
  • ବିଚିତ୍ର ରାମାୟଣ
  • ବିଶେଷତ୍ୱ: ସେ ଉଡ୍ର ଜାତୀୟତାବୋଧର ପ୍ରଥମ ରୂପକାର । ତାଙ୍କ ସମୟରେ ବଙ୍ଗଳା, ହିନ୍ଦୀ, ଅଥବା ଅସମିୟା ଭାଷାରେ ଏହାର ପରିକଳ୍ପନା କରାଯାଇ ନ ଥିଲା ।
  • ୨.୨ ପଞ୍ଚସଖା ଯୁଗ (୧୬ଶ ଶତାବ୍ଦୀ)

    ୧. ଆବିର୍ଭାବ: ସାରଳା ଦାସଙ୍କ ପରେ ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ସନ୍ଥ କବିଙ୍କର ଆବିର୍ଭାବ ଘଟିଲା ।

    ୨. ପଞ୍ଚସଖା କବିଗଣ:

  • ବଳରାମ ଦାସ
  • ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ
  • ଯଶୋବନ୍ତ ଦାସ
  • ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ
  • ଶିଶୁ ଅନନ୍ତ ଦାସ
  • ୩. ପ୍ରାଧାନ୍ୟ: ଏହି ପାଞ୍ଚ ଭକ୍ତ କବି ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଓ ଜଗନ୍ନାଥ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କର ସାରସ୍ୱତ କୃତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ରଚନା କରିଥିଲେ ।

    ୪. ସମସାମୟିକ ଶାସକ: ପ୍ରତାପରୁଦ୍ର ଦେବ ସେ ସମୟରେ ଓଡ଼ିଶାର ଗଜପତି ଥିଲେ ।

    ୫. ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭାବ:

  • ୧୫୧୦ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଆସି ପୁରୀ ଜଗନ୍ନାଥ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ ।
  • ସେ ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କୁ ମାନିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତିଭାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ।
  • ସେ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ପଞ୍ଚସଖାଏ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମାପରି ।
  • ସେ ବଳରାମ ଦାସଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ, ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କୁ ‘ଅତିବଡ଼ୀ’ ବୋଲି କହିଲେ, ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ, ଯଶୋବନ୍ତ ଦାସ ଓ ଶିଶୁ ଅନନ୍ତ ଦାସଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନିବେଦନ କଲେ ।
  • ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ ପ୍ରେମଭକ୍ତି ପ୍ରଚାର କଲେ ମାତ୍ର ତାଙ୍କର ତିରୋଧାନ (୧୫୩୩ ଖ୍ରୀ:ଅ) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପ୍ରେମଧର୍ମ ଓଡ଼ିଶାରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇ ପାରିଲା ନାହିଁ ।
  • ୬. ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ଚେତନା:

  • ଯୋଗ ଓ ଶୂନ୍ୟବାଦ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ ।
  • ପିଣ୍ଡକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କଳ୍ପନା କଲେ ।
  • ଜାତି ମାନିଲେ ନାହିଁ; ମଣିଷକୁ ମାନିଲେ ।
  • ନିଜ ନିଜକୁ ଶୂଦ୍ର ଘୋଷଣା କଲେ ।
  • ସାରଳା ଦାସଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ଶୂଦ୍ର ଚେତନାଟି ବଳିଷ୍ଠ ହୋଇଉଠିଲା ତାହା ଓଡ଼ିଆ ଜାତିକୁ ଏକ ମାନବବାଦୀ ଭାବନାରେ ଉଦ୍‌ବୁଦ୍ଧ କଲା ।
  • ପଞ୍ଚସଖା ହିଁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ମାନବ–ମୈତ୍ରୀର ଉଦ୍‌ବୋଧକ ହେଲେ ।
  • ସେମାନେ ସାମାଜିକ ବିପ୍ଳବୀ ଥିଲେ । ଉଚ୍ଚଜାତି ଓ ନିମ୍ନଜାତି ଭିତରେ ଏକତ୍ୱ ସ୍ଥାପନ କଲେ ।
  • ୭. ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ କୃତି:

  • ବଳରାମ ଦାସ:
  • ଜଗମୋହନ ରାମାୟଣ (ଦାଣ୍ଡୀ ରାମାୟଣ): ମହର୍ଷି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ସଂସ୍କୃତ ରାମାୟଣର କଥାବସ୍ତୁ ଅବଲମ୍ବନରେ ରଚିତ । ଦାଣ୍ଡୀ ବୃତ୍ତରେ ରଚିତ । ମୂଳ ରାମାୟଣର କଥାବସ୍ତୁ ଓ ଚରିତ୍ର ସହିତ ଅନେକ କାଳ୍ପନିକ କଥା ଓ ଚରିତ୍ର ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ । ଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କର ଏକାନ୍ତ ଆପଣାର ହୋଇଗଲା ।
  • ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୁରାଣ: ଏକ ମୌଳିକ ସୃଷ୍ଟି । ମାର୍ଗଶୀର ମାସ ଗୁରୁବାର ଦିନ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଓଡ଼ିଆ ଘରର ନାରୀମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପୂଜା କଲାବେଳେ ଭକ୍ତି ସହକାରେ ପାଠ କରନ୍ତି । ଏହି ପୁରାଣଟି ଜାତିଭେଦ ବିଲୋପ ପାଇଁ ଏକ ଆହ୍ୱାନ । ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ପବିତ୍ର ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ ଅଭିପ୍ରେତ । ନାରୀର ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟ ଏଥିରେ ପ୍ରକଟିତ ।
  • ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତି: ଭାବସମୁଦ୍ର, ବଟ ଅବକାଶ, ଗୁପ୍ତ ଗୀତା, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭୂଗୋଳ, ବହୁ ଭଜନ, ଜଣାଣ, କୋଇଲି ଓ ମାଳିକା ।
  • ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ:
  • ସଂସ୍କୃତ ସାହିତ୍ୟରେ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ବ୍ୟକ୍ତି । ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ବିନୀତ ଭକ୍ତ ।
  • ଭାଗବତ: ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ସଂସ୍କୃତ ଭାଗବତକୁ ସରଳ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ନବାକ୍ଷରୀ ବୃତ୍ତରେ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ । ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥର ଲୋକପ୍ରିୟତା ଏତେ ବଢ଼ିଗଲା ଯେ ଓଡ଼ିଶାର ଗ୍ରାମେ ଗ୍ରାମେ ଭାଗବତ ଘର ବା ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଲାଭ କରି ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଭାଗବତ ପୋଥିକୁ ଗାଦିରେ ରଖି ସ୍ୱୟଂ ବାସୁଦେବ ଭାବରେ ପୂଜା କରାଗଲା । ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଗ୍ରାମର ଲୋକେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି ଓ ସେହିଠାରେ ଭାଗବତ ଗାଦିକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି ନାନା ଗଣ୍ଡଗୋଳକୁ ସମାଧାନ କରନ୍ତି । ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ମୂଳ ଭାଗବତର ଆକ୍ଷରିକ ଅନୁବାଦ ନୁହେଁ । ସ୍ଥଳେ ସ୍ଥଳେ ସେ ନିଜର ମୌଳିକତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଅଛନ୍ତି । ଭାଗବତ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଜୀବନ ବେଦ ହୋଇଗଲା ।
  • ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତି: ଅର୍ଥ କୋଇଲି, ତୁଳାଭିଣା, ବହୁ ଭଜନ ଓ ଜଣାଣ, ମାଳିକା, ଚଉପଦୀ ଓ ଚଉତିଶା ।
  • ଯଶୋବନ୍ତ ଦାସ:
  • ଗୋବିନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ରଚନା ।
  • ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ:
  • ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳିଷ୍ଠ କବି–ପ୍ରତିଭାର ଅଧିକାରୀ ।
  • ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟଙ୍କ ଉପଦେଶକ୍ରମେ ସନାତନ ଗୋସାଇଁ ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
  • ହରିବଂଶ ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରାଣଗ୍ରନ୍ଥ ।
  • ଜଣେ ମାଳିକାକାର ଭାବରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ସୁପରିଚିତ ।
  • ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତି: ଶୂନ୍ୟସଂହିତା, ଅଣାକାର ସଂହିତା, ଅକଳିତ ସଂହିତା, ଶୂନ୍ୟରାସ, ମହାଶୂନ୍ୟରାସ, ବୃନ୍ଦାରାସ, ଠୁଳ ଶୂନ୍ୟରାସ ।
  • ଶିଶୁ ଅନନ୍ତ ଦାସ:
  • ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତି: ହେତୁ ହୃଦୟ ଭାଗବତ, ଚୁମ୍ବକ ଆଗତ ଭବିଷ୍ୟ ମାଳିକା, ଭଜନ ଓ ଜଣାଣ ।
  • ୮. ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ସାମଗ୍ରିକ ପ୍ରଭାବ:

  • ସାରଳା ଦାସ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଯେଉଁ ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିଗଲେ ତାହାରି ଉପରେ ପଞ୍ଚସଖାଏ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ନାନା ସୁଦୃଶ୍ୟ ବୃକ୍ଷରୋପଣ କଲେ ।
  • ପୁରାଣ, ଗୀତା ସଂହିତା, ଭଜନ ଓ ଜଣାଣ ଆଦି ରଚନା କଲେ ।
  • ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ପାତ୍ର ହେଲେ ।
  • କୋଇଲି କବିତା ପ୍ରଭାବ: ବତ୍ସା ଦାସଙ୍କ ‘କଳସା ଚଉତିଶା’ ଓ ମାର୍କଣ୍ଡ ଦାସଙ୍କ ‘କେଶବ କୋଇଲି’ ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କୁ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କରିଛି । ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ‘କେଶବ କୋଇଲି’ର ଟୀକା ‘ଅର୍ଥ କୋଇଲି’ ରଚନା କରିଛନ୍ତି । ବଳରାମ ଦାସଙ୍କ ‘କାନ୍ତକୋଇଲି’ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ।
  • ୨.୩ ରାଜନୈତିକ ଅବକ୍ଷୟ ଓ କାବ୍ୟଯୁଗର ଆରମ୍ଭ

    ୧. ରାଜନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତି:

  • ପ୍ରତାପରୁଦ୍ର ଦେବଙ୍କ ସମୟରେ ଦକ୍ଷିଣର ବିଜୟନଗର ରାଜା କୃଷ୍ଣଦେବ ରାୟ ଓଡ଼ିଶା ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
  • ଉତ୍ତରରେ ମୁସଲମାନମାନେ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
  • ୧୫୪୦ ଖ୍ରୀ:ଅ:ରେ ପ୍ରତାପରୁଦ୍ର ଦେବଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ପରେ ତାଙ୍କ ଦୁଇପୁଅଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଗୋବିନ୍ଦ ବିଦ୍ୟାଧର ଓଡ଼ିଶାର ରାଜା ହେଲେ ।
  • ୧୫୬୦ ଖ୍ରୀ:ଅ:ରେ ମୁକୁନ୍ଦଦେବ ଭୋଇବଂଶର ଶେଷ ରାଜାଙ୍କୁ ଗାଦିଚ୍ୟୁତ କରି ଓଡ଼ିଶାର ଗଜପତି ହେଲେ ।
  • ଦିଲ୍ଲୀର ବାଦ୍‌ଶାହା ଆକବରଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ଥିଲା ।
  • ୧୫୬୮ ଖ୍ରୀ:ଅ:ରେ ବଙ୍ଗଳାର ନବାବଙ୍କ ସେନାପତି କଳାପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ମୁକୁନ୍ଦଦେବ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ।
  • ଓଡ଼ିଶା ଏହିଠାରୁ ପରାଧୀନ ହେଲା । ପ୍ରଥମେ ଆଫଗାନ ମୁସଲମାନ୍, ପରେ ମୋଗଲ, ତତ୍ପରେ ମରହଟ୍ଟା ଓ ଶେଷରେ ୧୮୦୩ରେ ଇଂରେଜମାନେ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଅଧିକାର କଲେ ।
  • ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଦ୍ୱିତୀୟାଦ୍ଧରୁ ଓଡ଼ିଶା କ୍ରମେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା । ବିଶାଳ ଓଡ଼ିଶାର ଗୌରବ ଆଉ ରହିଲା ନାହିଁ ।
  • ଛୋଟ ଛୋଟ ରାଜ୍ୟର ରାଜାମାନେ ନିଜନିଜକୁ ସର୍ବେସର୍ବା ମନେ କଲେ । ଦରବାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି କବିମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ । କବିମାନେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତିସ୍ତବ କଲେ ଓ ରାଜାଙ୍କ ବିଳାସ ପାଇଁ କାବ୍ୟ ଲେଖିଲେ ।
  • ସାରଳା ଦାସ ଓ ପଞ୍ଚସଖାଏ ଯେଉଁ କାବ୍ୟଧାରା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ତାହା ଆଉ ରହିଲା ନାହିଁ ।
  • ୨. ଏହି ଧାରାରେ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କରିଥିବା କବିଗଣ: ଶରଣ ଦାସ, ନାରଣ ଦାସ, ବାଲିଙ୍ଗା ଦାସ, ଦିବାକର ଦାସ, ଚୈତନ୍ୟ ଦାସ, ହାଡ଼ି ଦାସ, ଅରକ୍ଷିତ ଦାସ ପ୍ରମୁଖ ।

    ୩. କାବ୍ୟ ରଚନାର ନୂତନ ପରମ୍ପରା: ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟରୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ କାବ୍ୟ ରଚନା କରାଯିବାର ନୂତନ ପରମ୍ପରା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ।

  • ଜୟଦେବ (ଦ୍ୱାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀ): ସଂସ୍କୃତ ଭାଷାରେ ‘ଗୀତଗୋବିନ୍ଦ’ କାବ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ । ଏହା ସରଳ ସାବଲୀଳ ଭାଷାରେ ଓ ଲଳିତ ଛନ୍ଦରେ ରଚିତ । ରାଧାକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା ଏହି କାବ୍ୟର ବିଷୟବସ୍ତୁ । କାବ୍ୟଯୁଗରେ ଏହି କାବ୍ୟର ଭାଷା ଓ ଛନ୍ଦ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲା ।
  • ଅର୍ଜୁନ ଦାସ (୧୫୨୯ ଖ୍ରୀ:ଅ): ସର୍ବପ୍ରଥମେ ‘ରାମବିଭା’ କାବ୍ୟ ରଚନା କଲେ । ସେ ‘କଳ୍ପଲତା’ ଶୀର୍ଷକ ଏକ କାଳ୍ପନିକ କାବ୍ୟ ଲେଖିଥିଲେ । ଅର୍ଜୁନ ଦାସଙ୍କଠାରୁ ହିଁ ପୌରାଣିକ ଓ କାଳ୍ପନିକ କାବ୍ୟ ରଚନାର ଏକ ନୂତନ ପରମ୍ପରା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ।
  • ୨.୪ ପ୍ରାକ୍-ରୀତିଯୁଗ (୧୬ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟ ଭାଗରୁ ୧୭ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟ ଭାଗ)

    ୧. ବିଶେଷତ୍ୱ: ପ୍ରାୟ ଏକଶହ ବର୍ଷ ଧରି ଯେଉଁ କାବ୍ୟଧାରା ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା ତାହା ସ୍ୱଳ୍ପ ଅଳଙ୍କାର ପ୍ରୟୋଗରେ ରଚିତ ହୋଇଥିଲା । ବିଭିନ୍ନ ରାଗରାଗିଣୀର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇ କାବ୍ୟକୁ ହୃଦୟଗ୍ରାହୀ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଗଲା ।

    ୨. ପ୍ରମୁଖ କବି ଓ କୃତି:

  • ଦନେଇ ଦାସ: ଗୋପୀଭାଷା
  • ବାଳକ ଶ୍ରୀହରି ଦାସ: ମୟୂର ଚନ୍ଦ୍ରିକା
  • ନରସିଂହ ସେଣ: ପରିମଳା
  • ଦିବାକର ଦାସ: ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଚରିତାମୃତ
  • ଦେବଦୁର୍ଲଭ ଦାସ: ରହସ୍ୟ ମଞ୍ଜରୀ
  • ଶିଶୁ ଶଙ୍କର ଦାସ: ଉଷାଭିଳାଷ
  • ପ୍ରତାପ ରାୟ: ଶଶିସେଣା
  • ଦ୍ୱାରିକା ଦାସ: ପରଚେ ଗୀତା, ଶିବ ପୁରାଣ, ସଂସାରବୋଧ ଚଉତିଶା, ଛଅପୋଇ, ନଅପୋଇ, ତେରପୋଇ
  • ଦେବାନନ୍ଦ ଦାସ: ବୈଚନ୍ଦ୍ର ଗୀତା
  • କାର୍ତ୍ତିକ ଦାସ: ରୁକ୍ମିଣୀ ବିଭା
  • ବିଷ୍ଣୁ ଦାସ: ପ୍ରେମଲୋଚନା
  • ରଘୁନାଥ ହରିଚନ୍ଦନ: ଲୀଳାବତୀ
  • ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଦାସ: କାଞ୍ଚି କାବେରୀ
  • ୩. ନାମକରଣ: ଏହି ଯୁଗକୁ ପ୍ରାକ୍ ରୀତିଯୁଗ କୁହାଯାଏ ।

    ୪. କବିମାନଙ୍କ ଗୁରୁତ୍ୱ: ପ୍ରାକ୍ ରୀତିଯୁଗର କବିମାନେ କାବ୍ୟରେ ଅତି କଳ୍ପନା, ଲୋକକଥା, ନୃତତ୍ତ୍ୱ, ଦେଶ ଭାଷା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଅଛନ୍ତି ।

    ୨.୫ ରୀତିଯୁଗ (୧୭ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟ ଭାଗ ପରେ)

    ୧. ପରିସ୍ଥିତି:

  • ସପ୍ତଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟ ଭାଗ ପରେ ପରେ ସମୃଦ୍ଧ ରୀତି କାବ୍ୟ ରଚନା କରାଯିବାର ପରମ୍ପରା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ।
  • ମୋଗଲ ଦରବାରକୁ ଆଦର୍ଶ କରି ରାଜାମାନେ ଦରବାର ପ୍ରଥା ପ୍ରଚଳନ କଲେ ।
  • ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ: ମୋଗଲ ଶାସନ କାଳରେ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ଓ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଉପରେ ବାରମ୍ବାର ଆକ୍ରମଣ କରାଗଲା । ଓଡ଼ିଶାର ମନ୍ଦିରସବୁ ମଧ୍ୟ ଲୁଣ୍ଠିତ ହେଲା ।
  • କବିମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ: ଦୁଃଖଦ ପରିବେଶରୁ ଜନମାନସକୁ ଦୂରେଇ ଦେବାପାଇଁ କବିମାନେ କାବ୍ୟ କବିତା ମାଧ୍ୟମରେ ସଚେତନ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ ।
  • ଧର୍ମୀୟ ପ୍ରଭାବ: ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟଙ୍କ ସମୟରୁ ପ୍ରେମଧର୍ମର ଉନ୍ମେଷ ଘଟିଥିଲା । ଜଗନ୍ନାଥ–ଧର୍ମ ଓ ଭକ୍ତି ଭାବନା ସହିତ କୃଷ୍ଣ-ଧର୍ମ ଓ କୃଷ୍ଣ-ଭକ୍ତି, ରାମ-ଭକ୍ତି ଓଡ଼ିଶାର ଜନଗଣଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା । କବିମାନେ ରାମଚରିତ, କୃଷ୍ଣ-ଚରିତ ଓ ଜଗନ୍ନାଥ-ଭାବନାକୁ କାବ୍ୟରେ ଉପଜୀବ୍ୟ କରି ନେବା ସଂଗେ ସଂଗେ କାଳ୍ପନିକ କଥାବସ୍ତୁକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ କାବ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
  • ରାଜାମାନଙ୍କ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ: କପିଳେନ୍ଦ୍ରଦେବ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଦେବ, ପ୍ରତାପରୁଦ୍ରଦେବ ପ୍ରମୁଖ କାବ୍ୟ ଓ ନାଟକ ରଚନା କରିଥିଲେ । ପଣ୍ଡିତ ବିଶ୍ୱନାଥ କବିରାଜଙ୍କ “ସାହିତ୍ୟ ଦର୍ପଣ” ନାମକ ବିଶିଷ୍ଟ ସାହିତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଗ୍ରନ୍ଥ କାବ୍ୟ–ଯୁଗର କବିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରେରଣା ଥିଲା ।
  • ଦିବ୍ୟସିଂହଦେବଙ୍କ ରାଜତ୍ୱ କାଳରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ଏକ କାବ୍ୟକ ବାତାବରଣ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା । ସେ ନିଜେ ସାହିତ୍ୟପ୍ରାଣ ଥିଲେ ଓ ବହୁ ପଣ୍ଡିତ ଓ କବିମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ । ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କରିବା ପାଇଁ କବିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିଲେ । ତଥାପି ତାଙ୍କ ଭିତରେ ନିଜକୁ କବି ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାର ମୋହ ଥିଲା ।
  • ୨. ରୀତିଯୁଗର ପ୍ରମୁଖ କବି ଓ କୃତି:

  • ଦୀନକୃଷ୍ଣ ଦାସ:
  • ରାଜାଙ୍କ ଧମକକୁ ସେ ଖାତିର କରିନଥିଲେ । ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସେ ନିଜର ପ୍ରଭୁ ମାନିଛନ୍ତି ।
  • ରସକଲ୍ଲୋଳ: ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାବ୍ୟ । ଏହାର ପଦଲାଳିତ୍ୟ ଅନନ୍ୟ । ‘କ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ଏହି କାବ୍ୟଟି ରଚିତ ଓ ଏହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛାନ୍ଦ ଶ୍ରବଣସୁଖଦାୟୀ ଭାବ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସମର୍ଥ ।
  • ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତି: ନାମରତ୍ନ ଗୀତା, ରସବିନୋଦ, ଜଗମୋହନ ଛାନ୍ଦ, ପ୍ରସ୍ତାବ ସିନ୍ଧୁ ।
  • ଲୋକନାଥ ବିଦ୍ୟାଧର: ସର୍ବାଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦରୀ, ବୃନ୍ଦାବନ ବିହାର, ନୀଳାଦ୍ରି ମହୋତ୍ସବ ।
  • ହଳଧର ପଟ୍ଟନାୟକ: ଅଧ୍ୟାତ୍ମ ରାମାୟଣ ।
  • ଭୂପତି ପଣ୍ଡିତ: ପ୍ରେମ ପଞ୍ଚାମୃତ ।
  • ବୃନ୍ଦାବତୀ ଦାସୀ: ପୂର୍ଣତମ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦୟ ।
  • ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜ (କବିସମ୍ରାଟ):
  • ଧନଞ୍ଜୟ ଭଞ୍ଜଙ୍କ ନାତି ଓ ନୀଳକଣ୍ଠ ଭଞ୍ଜଙ୍କର ପୁତ୍ର ।
  • ଅଳଙ୍କାର ଶାସ୍ତ୍ର, କୋଷଗ୍ରନ୍ଥ, ପୁରାଣ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ଗଭୀର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିଲା । ଶବ୍ଦ–ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଇଥିଲେ ।
  • ଘୁମୁସର ରାଜବଂଶର ସାରସ୍ୱତ ପରମ୍ପରା ତାଙ୍କୁ କାବ୍ୟ ରଚନା କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲା ।
  • ସେ ସିଂହାସନ ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତ ଥିଲେ । ଘୁମୁସର ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ନୟାଗଡ଼ ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ ।
  • ମୁଖ୍ୟ କାବ୍ୟ: ଲାବଣ୍ୟବତୀ, କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସୁନ୍ଦରୀ, ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସ, ରସିକ ହାରାବଳୀ, କଳାକଉତୁକ, ପ୍ରେମ ସୁଧାନିଧି, ସୁଭଦ୍ରା ପରିଣୟ, ଅବନାରସତରଙ୍ଗ, ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟମୋହିନୀ ।
  • ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ରଚିତ କାବ୍ୟ: ‘ବ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ‘ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସ’, ‘ସୁ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ‘ସୁଭଦ୍ରା ପରିଣୟ’, ‘ତ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ‘ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟ ମୋହିନୀ’, ‘କ’ ଆଦ୍ୟ ଓ ପ୍ରାନ୍ତ ନିୟମରେ ‘କଳାକଉତୁକ’ ।
  • ଚିତ୍ରକାବ୍ୟ ବନ୍ଧୋଦୟ: ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରବନ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଏକ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ପରୀକ୍ଷା ।
  • ବିଷୟବସ୍ତୁ: ଦାମ୍ପତ୍ୟପ୍ରେମ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟବୋଧ, ପ୍ରକୃତିପ୍ରୀତି, ସ୍ୱଦେଶଚିନ୍ତା, ଉତ୍କଳୀୟ ସଂସ୍କୃତି, ଭକ୍ତିଭାବନା ଓ ଜଗନ୍ନାଥ ଚେତନା, ଅଳଙ୍କାର ପ୍ରବଣତା ।
  • ସଂସ୍କୃତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧୀ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ ଜଣାଇ ସେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ସେହିପରି କାବ୍ୟ ରଚନା କରି କବିସମ୍ରାଟ ରୂପେ ଗୌରବ ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
  • ବ୍ରଜନାଥ ବଡ଼ଜେନା:
  • ମୁଖ୍ୟ କାବ୍ୟ: ଅମ୍ବିକା ବିଳାସ, ସମରତରଙ୍ଗ, ଗୁଣ୍ଡିଚା ବିଜେ, ବିଚକ୍ଷଣା, ଶ୍ୟାମରାସୋତ୍ସବ ।
  • କଥା ଗ୍ରନ୍ଥ: ଚତୁର ବିନୋଦ । ଏହାର ଭାଷା ଓ ଶୈଳୀ ସରଳ ଓ କାବ୍ୟଧର୍ମୀ । ଏହି ଭାଷା ଆଧୁନିକ ଗଦ୍ୟର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ।
  • ତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ନାରାୟଣାନନ୍ଦ ଅବଧୂତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ‘ରୁଦ୍ର ସୁଧାନିଧି’ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗଦ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ଭାବରେ ଆଦର ଲାଭ କରିଥିଲା ।
  • ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାର (ବିଦଗ୍ଧ କବି):
  • ତାଙ୍କ ଗୁରୁ: କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦାନନ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମା (କୃତି: ଯୁଗଳ ରସାମୃତ ଲହରୀ, ଯୁଗଳ ରସାମୃତ ଭଉଁରୀ, ନିଷ୍ଠାନୀଳମଣି) ।
  • ଗୌଡ଼ୀୟ ବୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ।
  • ପ୍ରେମଧର୍ମ ତାଙ୍କ କାବ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରତିପାଦିତ ବିଷୟ ।
  • ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାବ୍ୟ: ବିଦଗ୍ଧ ଚିନ୍ତାମଣି । ଏଥିରେ ରାଧାକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରେମଲୀଳା ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ।
  • ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତି: ରସବତୀ, ପ୍ରେମ ଚିନ୍ତାମଣି, ଭାବବତୀ, ସୁଲକ୍ଷଣା, ବହୁ ଚଉତିଶା, ଜଣାଣ ।
  • ଭକ୍ତଚରଣ ଦାସ:
  • ଜଣେ ବୈଷ୍ଣବ କବି ।
  • ମଥୁରାମଙ୍ଗଳ: ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲୋକପ୍ରିୟ ଗ୍ରନ୍ଥ । ଏଥିରେ ସେ ଜ୍ଞାନଭକ୍ତି ତୁଳନାରେ ପ୍ରେମଭକ୍ତିର ବିଶେଷ ମହିମାକୁ ଦେଖାଇ ଅଛନ୍ତି ।
  • ମନବୋଧ ଚଉତିଶା: ଓଡ଼ିଶାରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଦରଲାଭ କରିଅଛି ।
  • ଯଦୁମଣି ମହାପାତ୍ର:
  • ମଧ୍ୟଯୁଗର ଶେଷ କାବ୍ୟକାର । ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗ ବେଳକୁ କାବ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
  • ରାଘବ ବିଳାସ: ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାମ-କାବ୍ୟ ।
  • କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ବଳଦେବ ରଥ:
  • ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧରେ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
  • କିଶୋର ଚନ୍ଦ୍ରାନନ୍ଦ ଚମ୍ପୂ: ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ପ୍ରଥମ ଚମ୍ପୂ କାବ୍ୟ । ସାଂଗୀତିକତା, ନାଟକୀୟତା ଓ କବିତ୍ୱର ଏହା ଏକ ଅପୂର୍ବ ତ୍ରିବେଣୀ ସଂଗମ ।
  • ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତି: ଚନ୍ଦ୍ରକଳା (କାବ୍ୟ), ବହୁ ଭଜନ ଜଣାଣ ।
  • ୨.୬ ଗୀତିକବିତା ଓ ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟ

    ୧. ଗୀତିକବିତା:

  • ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ କାବ୍ୟ ରଚନା ସହିତ ଗୀତିକବିତା ରଚନାର ପରମ୍ପରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ।
  • ସେହି କବିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଉତିଶା, କୋଇଲି, ଚଉପଦୀ ଓ ପୋଇ ଆଦି ପରିଦୃଷ୍ଟ ।
  • ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅନେକ ଭଜନ, ଜଣାଣ, ଚଉପଦୀ ଓ ଚଉତିଶା ରଚିତ ହୋଇଅଛି ।
  • ସାଲବେଗ:
  • ମଧ୍ୟଯୁଗର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗୀତିକବି ।
  • ତାଙ୍କର ପିତା ଲାଲବେଗ, ମାତା ଜନୈକା ବିଧବା ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ।
  • ମାଆଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଓ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୋଇଥିଲେ ।
  • ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପଣ କରି ସେ ଯୁଦ୍ଧଜନିତ ମୃତ୍ୟୁମୁଖରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ ।
  • ତାଙ୍କର ଅଜସ୍ର ଭଜନ ଓ ଜଣାଣ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱନିତ ।
  • ସେ ଯବନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଜଗନ୍ନାଥ ଭକ୍ତିଭାବନା ଓ କୃଷ୍ଣପ୍ରୀତି ଅନ୍ୟନ୍ୟ । ସେ ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତି ନିକଟରେ କୌଣସି ଜାତି ଓ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ମୂଲ୍ୟ ଅତି ତୁଚ୍ଛ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ କରିଛନ୍ତି ।
  • ବନମାଳୀ ଦାସ: ଅନେକ ଗୀତିକବିତା ଲେଖିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଭଜନ ଓ ଜଣାଣ ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଗ୍ଧ କରେ ।
  • ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକ: ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧରେ ଅନେକ ଗୀତିକବିତା ଲେଖିଥିଲେ । ସେ ଗୌଡ଼ୀୟ ବୈଷ୍ଣବଧର୍ମମାର୍ଗୀ ଭକ୍ତ । ତାଙ୍କର କବିତାଗୁଡ଼ିକ ରାଧାକୃଷ୍ଣ ଓ ଗୋପୀ ଭାବନାର ସାବଲୀଳ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ।
  • ୨. ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟ:

  • ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସନ୍ଥ–ସାହିତ୍ୟର ଧାରା ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଗତି କରିଆସିଥିଲା, ସେହି ଧାରାର ଶେଷ ଦୀପଶିଖା ଭକ୍ତ କବି ଭୀମ ଭୋଇ ।
  • ଭୀମଭୋଇ:
  • ଆଦିବାସୀ କନ୍ଧ । ପିତୃମାତୃହୀନ ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସହାୟ ଭାବରେ ବନ ଗହନରେ ଗାଈ ଚରାଇ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରୁଥିଲେ ।
  • ମହିମା ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ବଳରେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟଦୃଷ୍ଟି ଓ କବିତ୍ୱ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା ।
  • ମହିମା ଧର୍ମର ଆଦିକବି ।
  • ମୁଖ୍ୟ କୃତି: ସ୍ତୁତି ଚିନ୍ତାମଣି ।
  • ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତି: ନିର୍ବେଦ ସାଧନ, ଶ୍ରୁତି ନିଷେଧ ଗୀତା, ବ୍ରହ୍ମଚାଳକ, ବହୁ ଚଉତିଶା ଓ ଭଜନ ।
  • ତାଙ୍କର ଆଦର୍ଶ ଥିଲା: "ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ନର୍କେ ପଡ଼ିଥାଉ ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହେଉ ।"
  • ଓଡ଼ିଆ ସନ୍ଥ – ସାହିତ୍ୟର ସେ ବାସ୍ତବିକ ଅନନ୍ୟ ପ୍ରତିଭାର ଅଧିକାରୀ ।
  • ହାଡ଼ି ଦାସ:
  • ଅନେକ ଗ୍ରନ୍ଥ ଓ କବିତା ରଚନା କରିଥିଲେ ।
  • କୃତି: ଲକ୍ଷ୍ମୀଧର ବିଳାସ, ଶଙ୍ଖନାଭି, ଭାବନାବର, ବହୁ ଭଜନ, ଜଣାଣ, ଚଉତିଶା ।
  • ଅରକ୍ଷିତ ଦାସ:
  • ମହୀମଣ୍ଡଳ ଗୀତା: ଏକ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଗ୍ରନ୍ଥ ।
  • ୩. ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ସାହିତ୍ୟର ସାମଗ୍ରିକ ମୂଲ୍ୟାୟନ:

  • ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ପାଞ୍ଚଶହ ବର୍ଷ ଧରି ଗତି କରିଥିଲା ।
  • ଏହି ସମୟରେ ଓଡ଼ିଶାର ବିପର୍ଯ୍ୟୟ, ସ୍ୱାଧୀନତା ଲୋପ, ମୁସଲମାନ, ମୋଗଲ, ମରହଟ୍ଟା ଓ ଇଂରେଜ ଶାସନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ଶୋଷଣ ଓ ପୀଡ଼ନ ଚାଲିଥିଲା ।
  • ତଥାପି ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହୋଇଯାଇ ନାହିଁ । ତା’ର ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତି ଲୋପ ପାଇଯାଇ ନାହିଁ ।
  • ସାରଳା ଦାସଙ୍କ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଆପଣାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବିସ୍ତାର କଲା ।
  • କେତେ ପୁରାଣ, କାବ୍ୟ, କବିତା ରଚିତ ହେଲା ।
  • ଦେଶ-ଭାଷା ବା ଜନପଦର ଭାଷାକୁ ଛାଡ଼ି କାବ୍ୟ ପୁଣି ସଂସ୍କୃତାୟିତ ଓ ଆଳଙ୍କାରିକ ଭାଷାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲା ।
  • କାବ୍ୟ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଗଦ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚିତ ହେଲା ।
  • ଓଡ଼ିଆ କବିମାନେ କାବ୍ୟର ଶ୍ରୀ ବା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ବିଶେଷ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିଲାବେଳେ ମଣିଷ ଉପରେ ସେତେଟା ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ ନଥିଲେ ।
  • ସନ୍ଥ-ସାହିତ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ସାହିତ୍ୟରେ ମଣିଷର ଉତ୍ତୋଳନ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ସଂକେତ ରହିଛି ।
  • ମଣିଷକୁ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ମାର୍ଗରେ ନେବା ପାଇଁ, ଜାତି, ଧର୍ମ ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବିଶେଷରେ ଏକ ମଣିଷ ସମାଜ ଗଠନ ପାଇଁ ସନ୍ଥ–ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରେରଣା ଦେବା ସଂଗେ ସଂଗେ କ୍ଷମତାମଦମତ୍ତ ମଣିଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଚେତାବନୀ ଶୁଣାଇଛି ।
  • ସନ୍ଥ–ସାହିତ୍ୟ ସହିତ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ରଚିତ ହେଲା କାବ୍ୟ । ବିବିଧ ଅଳଙ୍କାର, ରସ, ଗୁଣ, ବକ୍ରୋକ୍ତି, ଧ୍ୱନି ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରୟୋଗରେ କାବ୍ୟ ସାହିତ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଲାଭ କଲା ।
  • ଏପରି କାବ୍ୟ ସାଧାରଣ ପାଠକମାନଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କଲା ନାହିଁ । ତଥାପି ଏହାର ସାଙ୍ଗୀତିକ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରଦାନ କଲା ।
  • କାଳ୍ପନିକ କାବ୍ୟ ସହିତ ପୌରାଣିକ କାବ୍ୟ ରଚିତ ହୋଇ ଓଡ଼ିଆ ପାଠକମାନଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଉଦ୍‌ବୁଦ୍ଧ କଲା ।
  • କୃଷ୍ଣ-ଭକ୍ତି ଓ ରାମ-ଭକ୍ତିକୁ ନେଇ କାବ୍ୟ କବିତା ରଚିତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଗନ୍ନାଥ—ଚେତନା ଓ ଜଗନ୍ନାଥ–ଭକ୍ତି ଗୁରୁତ୍ୱ ଲାଭ କଲା ।
  • ଗୀତିକବିତାଗୁଡ଼ିକ ଓଡ଼ିଆ ପାଠକମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କଲା ।
  • ଜଗନ୍ନାଥ ପଦାବଳୀ ଯେପରି ଧାରାବାହିକ ଭାବରେ ରଚନା କରାଯାଇଥିଲା ତାହା ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପଦ ହୋଇରହିଛି ।
  • ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ସମୃଦ୍ଧ ଥିଲା । ଦୀର୍ଘ ପାଞ୍ଚ ଶହ ବର୍ଷ ଧରି ବିବିଧ ରୂପ – ବିଭବ ଓ ଭାବ-ବିଭବକୁ ନେଇ ଯେଉଁ ସାହିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ତାହା ଯେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପଦ ଓ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଆତ୍ମପରିଚୟର ବାର୍ତ୍ତା ବହନ କରିଛି ; ଏକଥା କହିଲେ ସତ୍ୟର ଅପଳାପ ହେବ ନାହିଁ ।

  • ୩. ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ ଅଭ୍ୟାସ ପ୍ରଶ୍ନାବଳୀର ୧୦୦% ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଧାନ (100% Complete Solved Exercises)


    ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉତ୍ତରମୂଳକ :

    ପ୍ରଦତ୍ତ ଉତ୍ତରରୁ ଠିକ୍ ଉତ୍ତରଟି ବାଛି ଲେଖ ।

    ୧. ‘ମାଟିର ମହାକବି’ କିଏ ?

    କ) ବତ୍ସା ଦାସ

    ଖ) ସାରଳା ଦାସ

    ଗ) ଦନେଇ ଦାସ

    ଘ) ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ

    ଉତ୍ତର: ଖ) ସାରଳା ଦାସ

    ୨. କବି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କୁ ‘ଅତିବଡ଼ୀ’ ଉପାଧି କିଏ ଦେଇଥିଲେ ?

    କ) ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ

    ଖ) ରାଜା ପ୍ରତାପରୁଦ୍ର ଦେବ

    ଗ) ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ

    ଘ) ରାଜା କପିଳେନ୍ଦ୍ର ଦେବ

    ଉତ୍ତର: କ) ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ

    ୩. ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୁରାଣ’ କେଉଁ କବିଙ୍କର କୃତି ?

    କ) ସାରଳା ଦାସ

    ଖ) ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ

    ଗ) ବଳରାମ ଦାସ

    ଘ) ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ

    ଉତ୍ତର: ଗ) ବଳରାମ ଦାସ

    ୪. ଦୀନକୃଷ୍ଣ ଦାସଙ୍କର କେଉଁ କାବ୍ୟଟି “କ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ରଚିତ ?

    କ) ନାମରତ୍ନ ଗୀତା

    ଖ) ପ୍ରସ୍ତାବ ସିନ୍ଧୁ

    ଗ) ରସବିନୋଦ

    ଘ) ରସକଲ୍ଲୋଳ

    ଉତ୍ତର: ଘ) ରସକଲ୍ଲୋଳ

    ୫. ‘ଲାବଣ୍ୟବତୀ’ କେଉଁ ଧରଣର କାବ୍ୟ ?

    କ) ପୌରାଣିକ

    ଖ) କାଳ୍ପନିକ

    ଗ) ଐତିହାସିକ

    ଘ) ଭକ୍ତିମୂଳକ

    ଉତ୍ତର: ଖ) କାଳ୍ପନିକ

    କ୍ଷୁଦ୍ର ଉତ୍ତରମୂଳକ :

    ୬. ଚଣ୍ଡୀ ପୁରାଣର ଲେଖକ କିଏ ?

    ଉତ୍ତର: ଚଣ୍ଡୀ ପୁରାଣର ଲେଖକ ହେଉଛନ୍ତି ସାରଳା ଦାସ ।

    ୭. ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ କେଉଁ ଗ୍ରନ୍ଥର ଅନୁବାଦ ?

    ଉତ୍ତର: ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ସଂସ୍କୃତ ଭାଗବତର ଅନୁବାଦ ।

    ୮. ମାଳିକାକାର ଭାବରେ କେଉଁ କବି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ?

    ଉତ୍ତର: ମାଳିକାକାର ଭାବରେ ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ।

    ୯. ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀ କେଉଁ ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ନେଇ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ? ଏହାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ ?

    ଉତ୍ତର: ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ‘ଭାଗବତ’ ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ନେଇ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ । ଏହାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଯେ, ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥର ଲୋକପ୍ରିୟତା ଏତେ ବଢ଼ିଗଲା ଯେ ଓଡ଼ିଶାର ଗ୍ରାମେ ଗ୍ରାମେ ଭାଗବତ ଘର ବା ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଲାଭ କରି ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଭାଗବତ ପୋଥିକୁ ଗାଦିରେ ରଖି ସ୍ୱୟଂ ବାସୁଦେବ ଭାବରେ ପୂଜା କରାଗଲା । ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଗ୍ରାମର ଲୋକେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି ଓ ସେହିଠାରେ ଭାଗବତ ଗାଦିକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି ନାନା ଗଣ୍ଡଗୋଳକୁ ସମାଧାନ କରନ୍ତି । ଏହା ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଜୀବନ ବେଦ ହୋଇଯାଇଛି ।

    ୧୦. କିଶୋର ଚନ୍ଦ୍ରାନନ୍ଦ ଚମ୍ପୂର କବି କିଏ ?

    ଉତ୍ତର: କିଶୋର ଚନ୍ଦ୍ରାନନ୍ଦ ଚମ୍ପୂର କବି ହେଉଛନ୍ତି କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ବଳଦେବ ରଥ ।

    ୧୧. ଦୀନକୃଷ୍ଣଙ୍କର କେଉଁ କାବ୍ୟଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ କାହିଁକି ?

    ଉତ୍ତର: ଦୀନକୃଷ୍ଣଙ୍କର ‘ରସକଲ୍ଲୋଳ’ କାବ୍ୟଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଏହାର ପଦଲାଳିତ୍ୟ ଅନନ୍ୟ । ଏହା ‘କ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ରଚିତ ଏବଂ ଏହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛାନ୍ଦ ଶ୍ରବଣସୁଖଦାୟୀ ଭାବ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସମର୍ଥ ।

    ୧୨. କବି ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାର କେଉଁ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଅନୁରକ୍ତ ଥିଲେ ?

    ଉତ୍ତର: କବି ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାର ଗୌଡ଼ୀୟ ବୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଅନୁରକ୍ତ ଥିଲେ ।

    ୧୩. ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାକୁ କେବେ ଆସିଥିଲେ ? ତାଙ୍କର ଧର୍ମମତ କିପରି ଓଡ଼ିଆ କବିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କଲା ?

    ଉତ୍ତର: ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ ୧୫୧୦ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଆସିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ପ୍ରେମଭକ୍ତି ପ୍ରଚାର ଓ ମାନବବାଦୀ ଭାବନା ଓଡ଼ିଆ କବିମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା । ସେ ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କୁ ମାନିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତିଭାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଏବଂ ପଞ୍ଚସଖାଏ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମାପରି ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ । ପଞ୍ଚସଖାଏ ଯୋଗ ଓ ଶୂନ୍ୟବାଦ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ, ପିଣ୍ଡକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କଳ୍ପନା କଲେ, ଜାତି ମାନିଲେ ନାହିଁ; ମଣିଷକୁ ମାନିଲେ । ତେଣୁ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜକୁ ଶୂଦ୍ର ଘୋଷଣା କଲେ । ଏହି ଶୂଦ୍ର ଚେତନା ଓଡ଼ିଆ ଜାତିକୁ ଏକ ମାନବବାଦୀ ଭାବନାରେ ଉଦ୍‌ବୁଦ୍ଧ କଲା । ପଞ୍ଚସଖା ହିଁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ମାନବ–ମୈତ୍ରୀର ଉଦ୍‌ବୋଧକ ହେଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟଙ୍କ ଧର୍ମମତ ଓଡ଼ିଆ କବିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା ।

    ୧୪. ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜଙ୍କର ପାଞ୍ଚୋଟି କାଳ୍ପନିକ କାବ୍ୟର ନାମ ଲେଖ ?

    ଉତ୍ତର: ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜଙ୍କର ପାଞ୍ଚୋଟି କାଳ୍ପନିକ କାବ୍ୟ ହେଉଛି: ଲାବଣ୍ୟବତୀ, କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସୁନ୍ଦରୀ, ରସିକ ହାରାବଳୀ, କଳାକଉତୁକ, ପ୍ରେମ ସୁଧାନିଧି ।

    ୧୫. ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସ କାବ୍ୟର କବି କିଏ ? ଏଥରେ କେଉଁ ବିଷୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ ?

    ଉତ୍ତର: ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସ କାବ୍ୟର କବି ହେଉଛନ୍ତି କବିସମ୍ରାଟ ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜ । ଏଥିରେ ରାମଚରିତ ବର୍ଣ୍ଣିତ । ଏହି କାବ୍ୟଟି ‘ବ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ରଚିତ ହୋଇଛି ।

    ୧୬. ପ୍ରାଚୀନ ଓଡ଼ିଆ ଗୀତିକବି ଭାବରେ ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କର ନାମ ଲେଖ ।

    ଉତ୍ତର: ପ୍ରାଚୀନ ଓଡ଼ିଆ ଗୀତିକବି ଭାବରେ ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି: ସାଲବେଗ, ବନମାଳୀ ଦାସ, ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକ, ଭକ୍ତଚରଣ ଦାସ, କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ବଳଦେବ ରଥ ।

    ୧୭. ରୀତିଯୁଗର ବିଶିଷ୍ଟ କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରିଜଣଙ୍କର ନାମ ଲେଖ ।

    ଉତ୍ତର: ରୀତିଯୁଗର ବିଶିଷ୍ଟ କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରିଜଣଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି: ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜ, ଦୀନକୃଷ୍ଣ ଦାସ, ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାର, ବ୍ରଜନାଥ ବଡ଼ଜେନା ।

    ୧୮. ପଞ୍ଚସଖାମାନେ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ? ସେମାନଙ୍କୁ ପଞ୍ଚସଖା କହିବାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ ?

    ଉତ୍ତର: ପଞ୍ଚସଖାମାନେ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ ଦେବତା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କୁ ପଞ୍ଚସଖା କହିବାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଯେ, ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବଳରାମ ଦାସ, ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ, ଯଶୋବନ୍ତ ଦାସ, ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ ଓ ଶିଶୁ ଅନନ୍ତ ଦାସ – ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ସନ୍ଥ କବିଙ୍କର ଆବିର୍ଭାବ ଘଟିଲା । ଏହି ପାଞ୍ଚ ଭକ୍ତ କବି ପଞ୍ଚସଖା ନାମରେ ପରିଚିତ । ସେମାନେ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଓ ଜଗନ୍ନାଥ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କର ସାରସ୍ୱତ କୃତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ରଚନା କରିଥିଲେ । ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମାପରି ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ଯୋଗ ଓ ଶୂନ୍ୟବାଦ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ, ପିଣ୍ଡକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କଳ୍ପନା କଲେ, ଜାତି ମାନିଲେ ନାହିଁ; ମଣିଷକୁ ମାନିଲେ । ତେଣୁ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜକୁ ଶୂଦ୍ର ଘୋଷଣା କଲେ । ଏହି ମାନବବାଦୀ ଓ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେତନା ହେତୁ ସେମାନେ ପଞ୍ଚସଖା ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ।

    ୧୯. ପ୍ରାଚୀନଯୁଗର ଜଣେ ନାରୀକବିଙ୍କର ନାମ ଲେଖ ? ତାଙ୍କ ଲିଖିତ ଗ୍ରନ୍ଥର ନାମ କ’ଣ ?

    ଉତ୍ତର: ପ୍ରାଚୀନଯୁଗର ଜଣେ ନାରୀକବିଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି ବୃନ୍ଦାବତୀ ଦାସୀ । ତାଙ୍କ ଲିଖିତ ଗ୍ରନ୍ଥର ନାମ ‘ପୂର୍ଣତମ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦୟ’ ।

    ୨୦. ଭୀମଭୋଇଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କୃତିର ନାମ କ’ଣ ?

    ଉତ୍ତର: ଭୀମଭୋଇଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କୃତିର ନାମ ହେଉଛି ‘ସ୍ତୁତି ଚିନ୍ତାମଣି’ ।

    ୨୧. ‘ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ନର୍କେ ପଡ଼ିଥାଉ ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହେଉ’ – ଏଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉକ୍ତିଟି କେଉଁ କବିଙ୍କର ?

    ଉତ୍ତର: ‘ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ନର୍କେ ପଡ଼ିଥାଉ ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହେଉ’ – ଏଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉକ୍ତିଟି ଭକ୍ତକବି ଭୀମଭୋଇଙ୍କର ।

    ୨୨. କବି ବ୍ରଜନାଥ ବଡ଼ଜେନାଙ୍କର କଥା ଗ୍ରନ୍ଥର ନାମ କ’ଣ ?

    ଉତ୍ତର: କବି ବ୍ରଜନାଥ ବଡ଼ଜେନାଙ୍କର କଥା ଗ୍ରନ୍ଥର ନାମ ହେଉଛି ‘ଚତୁର ବିନୋଦ’ ।

    ୨୩. ‘ମନବୋଧ ଚଉତିଶା’ କେଉଁ କବିଙ୍କର ରଚନା ?

    ଉତ୍ତର: ‘ମନବୋଧ ଚଉତିଶା’ ଭକ୍ତଚରଣ ଦାସଙ୍କର ରଚନା ।

    ୨୪. ସାରଳା ଦାସଙ୍କ ସମୟରେ ଉତ୍କଳର ଗଜପତି କିଏ ଥିଲେ ?

    ଉତ୍ତର: ସାରଳା ଦାସଙ୍କ ସମୟରେ ଉତ୍କଳର ଗଜପତି କପିଳେନ୍ଦ୍ରଦେବ ଥିଲେ ।

    ୨୫. ବିଦଗ୍ଧ କବି କାହାକୁ କୁହଯାଏ ? ତାଙ୍କ ପ୍ରଣୀତ ଚାରୋଟି ଗ୍ରନ୍ଥର ନାମ ଲେଖ ।

    ଉତ୍ତର: କବି ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାରଙ୍କୁ ବିଦଗ୍ଧ କବି କୁହଯାଏ । ତାଙ୍କ ପ୍ରଣୀତ ଚାରୋଟି ଗ୍ରନ୍ଥର ନାମ ହେଉଛି: ବିଦଗ୍ଧ ଚିନ୍ତାମଣି, ରସବତୀ, ପ୍ରେମ ଚିନ୍ତାମଣି, ଭାବବତୀ ।

    ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ :

    ୨୬. ପଠିତ ପ୍ରବନ୍ଧକୁ ଭିତ୍ତି କରି ପଞ୍ଚସଖା ସାହିତ୍ୟର ସାମାଜିକ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ସଂପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କର ।

    ଉତ୍ତର: ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ସନ୍ଥ କବିଙ୍କର ଆବିର୍ଭାବ ଘଟିଲା, ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚସଖା ନାମରେ ପରିଚିତ । ଏହି ପଞ୍ଚସଖାମାନେ କେବଳ ଭକ୍ତିମାର୍ଗର ପ୍ରଚାରକ ନ ଥିଲେ, ବରଂ ସମାଜରେ ଏକ ବଳିଷ୍ଠ ସାମାଜିକ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ନେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।

    ପଞ୍ଚସଖାମାନେ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ସେମାନଙ୍କର ସାରସ୍ୱତ କୃତି ରଚନା କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ଯୋଗ ଓ ଶୂନ୍ୟବାଦ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ସହିତ ପିଣ୍ଡକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭାବରେ କଳ୍ପନା କରିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସାମାଜିକ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଥିଲା ଜାତିଭେଦ ପ୍ରଥାର ବିରୋଧ । ସେମାନେ ଜାତି ମାନିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ମଣିଷକୁ ମାନିଲେ । ନିଜେ ଶୂଦ୍ର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରି ସେମାନେ ସମାଜରେ ପ୍ରଚଳିତ ଉଚ୍ଚନୀଚ ଭେଦଭାବକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ । ସାରଳା ଦାସଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ଶୂଦ୍ର ଚେତନାଟି ବଳିଷ୍ଠ ହୋଇଉଠିଲା, ତାହା ଓଡ଼ିଆ ଜାତିକୁ ଏକ ମାନବବାଦୀ ଭାବନାରେ ଉଦ୍‌ବୁଦ୍ଧ କଲା ।

    ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଆସି ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମାପରି ବୋଲି ଘୋଷଣା କରି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତିଭାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ । ପଞ୍ଚସଖାମାନେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଏକ ନୂତନ ସାରସ୍ୱତ ପରମ୍ପରା ତିଆରି କରିଦେଲେ, ଯାହା ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଓଡ଼ିଶାରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଲା । ସେମାନେ କେବଳ ଭକ୍ତ ନ ଥିଲେ, ବରଂ ସାମାଜିକ ବିପ୍ଳବୀ ଥିଲେ । ଉଚ୍ଚଜାତି ଓ ନିମ୍ନଜାତି ଭିତରେ ସେମାନେ ଏକତ୍ୱ ସ୍ଥାପନ କଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ ପଞ୍ଚସଖା ସାହିତ୍ୟ ମାନବବାଦ, ଜାତିଭେଦ ବିରୋଧ ଓ ସାମାଜିକ ସମାନତାର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଚାର କରି ଏକ ବଳିଷ୍ଠ ସାମାଜିକ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲା ।

    ୨୭. ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତର ଲୋକପ୍ରିୟତାର କାରଣ ଲେଖ ।

    ଉତ୍ତର: ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲୋକପ୍ରିୟ ଗ୍ରନ୍ଥ । ଏହାର ଲୋକପ୍ରିୟତାର ଅନେକ କାରଣ ରହିଛି:

    ୧. ସରଳ ଭାଷା ଓ ନବାକ୍ଷରୀ ବୃତ୍ତ: ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ସଂସ୍କୃତ ଭାଗବତକୁ ସରଳ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ନବାକ୍ଷରୀ ବୃତ୍ତରେ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ । ଏହି ସରଳତା ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାକୁ ସହଜବୋଧ୍ୟ କରିଥିଲା ।

    ୨. ମୌଳିକତା: ଏହା ମୂଳ ଭାଗବତର ଆକ୍ଷରିକ ଅନୁବାଦ ନୁହେଁ । ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ସ୍ଥଳେ ସ୍ଥଳେ ନିଜର ମୌଳିକତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ଓଡ଼ିଆ ପରିବେଶ ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଏଥିରେ ସାମିଲ କରିଥିଲେ ।

    ୩. ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା: ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥର ଲୋକପ୍ରିୟତା ଏତେ ବଢ଼ିଗଲା ଯେ ଓଡ଼ିଶାର ଗ୍ରାମେ ଗ୍ରାମେ ଭାଗବତ ଘର ବା ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଲାଭ କଲା । ଏହି ଟୁଙ୍ଗୀଗୁଡ଼ିକ ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ଓ ସାମାଜିକ ଜୀବନର ଏକ ଅଭିନ୍ନ ଅଙ୍ଗ ପାଲଟିଗଲା ।

    ୪. ପୂଜା ଓ ସମ୍ମାନ: ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀରେ ତାଙ୍କର ଭାଗବତ ପୋଥିକୁ ଗାଦିରେ ରଖି ସ୍ୱୟଂ ବାସୁଦେବ ଭାବରେ ପୂଜା କରାଗଲା । ଏହା ଗ୍ରନ୍ଥ ପ୍ରତି ଲୋକଙ୍କର ଅଗାଧ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିକୁ ଦର୍ଶାଏ ।

    ୫. ସାମାଜିକ ସମାଧାନର ମାଧ୍ୟମ: ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଗ୍ରାମର ଲୋକେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେହିଠାରେ ଭାଗବତ ଗାଦିକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି ନାନା ଗଣ୍ଡଗୋଳକୁ ସମାଧାନ କରନ୍ତି । ଏହା ସମାଜରେ ଏକତା ଓ ଶାନ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାରେ ସହାୟକ ହେଲା ।

    ୬. ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଜୀବନ ବେଦ: ଭାଗବତ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଜୀବନ ବେଦ ହୋଇଗଲା । ଏହା କେବଳ ଏକ ଧର୍ମଗ୍ରନ୍ଥ ନ ରହି ଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କର ସାମାଜିକ, ସାଂସ୍କୃତିକ ଓ ନୈତିକ ଜୀବନକୁ ପରିଚାଳିତ କଲା ।

    ଏହିସବୁ କାରଣରୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ଓଡ଼ିଆ ଜନମାନସରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲୋକପ୍ରିୟତା ହାସଲ କରିପାରିଥିଲା ।

    ୨୮. କବି ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜଙ୍କ କାବ୍ୟକୃତିର ପରିଚୟ ଦିଅ ।

    ଉତ୍ତର: କବିସମ୍ରାଟ ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜ ଓଡ଼ିଆ ରୀତିଯୁଗର ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି । ତାଙ୍କର କାବ୍ୟକୃତି ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମୃଦ୍ଧ କରିଛି ।

    ୧. ପାରିବାରିକ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ: ସେ ଧନଞ୍ଜୟ ଭଞ୍ଜଙ୍କ ନାତି ଓ ନୀଳକଣ୍ଠ ଭଞ୍ଜଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ । ଅଳଙ୍କାର ଶାସ୍ତ୍ର, କୋଷଗ୍ରନ୍ଥ, ପୁରାଣ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ଗଭୀର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିଲା । ସେ ଶବ୍ଦ–ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଇଥିଲେ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି ।

    ୨. ସିଂହାସନ ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତି: ଘୁମୁସର ରାଜବଂଶର ସାରସ୍ୱତ ପରମ୍ପରା ତାଙ୍କୁ କାବ୍ୟ ରଚନା କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲା । ସେ ସିଂହାସନ ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତ ଥିଲେ ଏବଂ ଘୁମୁସର ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ନୟାଗଡ଼ ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ ।

    ୩. ପ୍ରମୁଖ କାବ୍ୟ: ତାଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ କାବ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ‘ଲାବଣ୍ୟବତୀ’, ‘କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସୁନ୍ଦରୀ’, ‘ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସ’, ‘ରସିକ ହାରାବଳୀ’, ‘କଳାକଉତୁକ’, ‘ପ୍ରେମ ସୁଧାନିଧି’, ‘ସୁଭଦ୍ରା ପରିଣୟ’, ‘ଅବନାରସତରଙ୍ଗ’, ‘ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟମୋହିନୀ’ ଆଦି ପ୍ରଧାନ ।

    ୪. ଆଦ୍ୟ ନିୟମ ଓ ଚିତ୍ରକାବ୍ୟ: ସେ ‘ବ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ‘ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସ’, ‘ସୁ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ‘ସୁଭଦ୍ରା ପରିଣୟ’, ‘ତ’ ଆଦ୍ୟ ନିୟମରେ ‘ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟ ମୋହିନୀ’, ‘କ’ ଆଦ୍ୟ ଓ ପ୍ରାନ୍ତ ନିୟମରେ ‘କଳାକଉତୁକ’ ଆଦି ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କରି ନିଜର ଅସାଧାରଣ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟର ପରିଚୟ ଦେଇଥିଲେ । ‘ଚିତ୍ରକାବ୍ୟ ବନ୍ଧୋଦୟ’ ତାଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରବନ୍ଧରେ ଏକ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ପରୀକ୍ଷା ।

    ୫. କାବ୍ୟର ବିଷୟବସ୍ତୁ ଓ ଶୈଳୀ: ତାଙ୍କ କାବ୍ୟରେ ଦାମ୍ପତ୍ୟପ୍ରେମ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟବୋଧ, ପ୍ରକୃତିପ୍ରୀତି, ସ୍ୱଦେଶଚିନ୍ତା, ଉତ୍କଳୀୟ ସଂସ୍କୃତି, ଭକ୍ତିଭାବନା ଓ ଜଗନ୍ନାଥ ଚେତନା, ଅଳଙ୍କାର ପ୍ରବଣତା ଆଦି ପ୍ରକଟିତ । ସେ ସଂସ୍କୃତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧୀ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ ଜଣାଇ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ସେହିପରି କାବ୍ୟ ରଚନା କରି କବିସମ୍ରାଟ ରୂପେ ଗୌରବ ଲାଭ କରିଥିଲେ ।

    ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜ ପ୍ରକୃତରେ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ କବିଗୁରୁ ହୋଇଗଲେ । ତାଙ୍କୁ ଆଦର୍ଶ କରି ତାଙ୍କ ସମୟରେ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅନେକ କବି କାବ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ ।

    ୨୯. ଓଡ଼ିଆ ସନ୍ଥ କବିଙ୍କର ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କର ।

    ଉତ୍ତର: ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ ସନ୍ଥ କବିମାନଙ୍କର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ରହିଛି । ସେମାନେ କେବଳ ଧର୍ମ ପ୍ରଚାରକ ନ ଥିଲେ, ବରଂ ସମାଜ ସଂସ୍କାରକ ଓ ମାନବବାଦର ବାର୍ତ୍ତାବହ ଥିଲେ ।

    ୧. ପଞ୍ଚସଖା: ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବଳରାମ ଦାସ, ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ, ଯଶୋବନ୍ତ ଦାସ, ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ ଓ ଶିଶୁ ଅନନ୍ତ ଦାସ ନାମକ ପାଞ୍ଚଜଣ ସନ୍ଥ କବିଙ୍କର ଆବିର୍ଭାବ ଘଟିଲା । ସେମାନେ ଯୋଗ, ଶୂନ୍ୟବାଦ, ପିଣ୍ଡ-ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ । ଜାତିଭେଦକୁ ବିରୋଧ କରି ମଣିଷକୁ ମାନିଥିଲେ ଏବଂ ନିଜକୁ ଶୂଦ୍ର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ମାନବ-ମୈତ୍ରୀର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଚାର କରିଥିଲେ । ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ଓ ବଳରାମ ଦାସଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୁରାଣ ସେମାନଙ୍କର ସାମାଜିକ ଆଭିମୁଖ୍ୟର ପ୍ରମୁଖ ଉଦାହରଣ ।

    ୨. ଭୀମଭୋଇ: ମହିମା ଧର୍ମର ଆଦିକବି ଭୀମଭୋଇ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟର ଶେଷ ଦୀପଶିଖା ଥିଲେ । ସେ ଜଣେ ଆଦିବାସୀ କନ୍ଧ ଥିଲେ ଏବଂ ମହିମା ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ଦିବ୍ୟଦୃଷ୍ଟି ଓ କବିତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉକ୍ତି "ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ନର୍କେ ପଡ଼ିଥାଉ ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହେଉ" ତାଙ୍କର ମାନବବାଦୀ ଚେତନାର ପରିଚୟ ଦିଏ । ତାଙ୍କର ‘ସ୍ତୁତି ଚିନ୍ତାମଣି’ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଗ୍ରନ୍ଥ ।

    ୩. ହାଡ଼ି ଦାସ ଓ ଅରକ୍ଷିତ ଦାସ: ଏହି ଦୁଇ ସନ୍ଥ କବି ମଧ୍ୟ ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି । ହାଡ଼ି ଦାସଙ୍କର ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀଧର ବିଳାସ’ ଓ ଅରକ୍ଷିତ ଦାସଙ୍କର ‘ମହୀମଣ୍ଡଳ ଗୀତା’ ପ୍ରମୁଖ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ରଚନା ।

    ସନ୍ଥ କବିମାନେ ମଣିଷକୁ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ମାର୍ଗରେ ନେବା ପାଇଁ, ଜାତି, ଧର୍ମ ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବିଶେଷରେ ଏକ ମଣିଷ ସମାଜ ଗଠନ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦେବା ସହିତ କ୍ଷମତାମଦମତ୍ତ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଶୁଣାଇଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ସାହିତ୍ୟ ମଣିଷର ଉତ୍ତୋଳନ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ସଂକେତ ଦେଇଛି ।

    ୩୦. ସାରଳା ଦାସଙ୍କୁ ଆଦିକବି କହିବାର ଯଥାର୍ଥତା ପ୍ରତିପାଦନ କର ।

    ଉତ୍ତର: ସାରଳା ଦାସଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଆଦିକବି କୁହାଯିବାର ଅନେକ ଯଥାର୍ଥତା ରହିଛି ।

    ୧. ପ୍ରଥମ ମହାକାବ୍ୟ ରଚନା: ସାରଳା ଦାସ ୧୫ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ‘ମହାଭାରତ’ ଭଳି ଏକ ବିଶାଳ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କରିଥିଲେ । ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଏପରି କୌଣସି ମହାକାବ୍ୟ ରଚିତ ହୋଇ ନ ଥିଲା ।

    ୨. ମୌଳିକ ସୃଷ୍ଟି: ତାଙ୍କର ମହାଭାରତ ସଂସ୍କୃତ ମହାଭାରତର କେବଳ ଅନୁବାଦ ନ ଥିଲା, ବରଂ ଏକ ମୌଳିକ ଅନୁସୃଷ୍ଟି ଥିଲା । ସେ ଏଥିରେ ଓଡ଼ିଶାର ଭୂଗୋଳ, ଧର୍ମପୀଠ, ମନ୍ଦିର, ପାହାଡ଼, ପର୍ବତ, ନଦନଦୀ, ଅରଣ୍ୟ, ଜନପଦ, ବିଭିନ୍ନ ଜାତି, ନାନା କିମ୍ବଦନ୍ତୀ, ଲୋକ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଲୋକକଥା ଇତ୍ୟାଦିକୁ ସାମିଲ କରି ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଆତ୍ମପରିଚିତିର ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗ୍ରନ୍ଥ ଭାବରେ ଗଢ଼ି ତୋଳିଥିଲେ ।

    ୩. ଓଡ଼ିଆ ଜାତୀୟତାବୋଧର ପ୍ରଥମ ରୂପକାର: ସେ ଉଡ୍ର ଜାତୀୟତାବୋଧର ପ୍ରଥମ ରୂପକାର ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ସମୟରେ ବଙ୍ଗଳା, ହିନ୍ଦୀ, ଅଥବା ଅସମିୟା ଭାଷାରେ ଏପରି ମହାକାବ୍ୟର ପରିକଳ୍ପନା କରାଯାଇ ନ ଥିଲା । ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ଦେବାରେ ତାଙ୍କର ଭୂମିକା ଅତୁଳନୀୟ ।

    ୪. ଭାଷାଗତ ବିକାଶ: ସେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ସାହିତ୍ୟିକ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ ଏହାର ବିକାଶ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ସରଳ ଓ ସାବଲୀଳ ଭାଷାଶୈଳୀ ପରବର୍ତ୍ତୀ କବିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା ।

    ୫. ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତି: ମହାଭାରତ ବ୍ୟତୀତ ସେ ‘ଚଣ୍ଡୀପୁରାଣ’ ଓ ‘ବିଚିତ୍ର ରାମାୟଣ’ ଭଳି ଗ୍ରନ୍ଥ ମଧ୍ୟ ରଚନା କରି ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ।

    ଏହିସବୁ କାରଣରୁ ସାରଳା ଦାସଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଆଦିକବି ଭାବରେ ସ୍ୱୀକୃତି ଦିଆଯାଇଛି ।

    ୩୧. ପ୍ରାଚୀନ ଓଡ଼ିଆ କବିତାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ସଂପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କର ।

    ଉତ୍ତର: ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଓଡ଼ିଆ କବିତା ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ଶୈଳୀରେ ବିକଶିତ ହୋଇ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିଛି । ଏହି ସମୟରେ କବିତାର ମୁଖ୍ୟ ରୂପଗୁଡ଼ିକ ନିମ୍ନରେ ଆଲୋଚନା କରାଗଲା:

    ୧. ମହାକାବ୍ୟ ଓ ପୁରାଣ କବିତା (ସାରଳା ଯୁଗ ଓ ପଞ୍ଚସଖା ଯୁଗ):

  • ସାରଳା ଦାସ: ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ପ୍ରଥମ ମହାକାବ୍ୟ ‘ମହାଭାରତ’ ରଚନା କରିଥିଲେ । ଏହା ଏକ ମୌଳିକ ଅନୁସୃଷ୍ଟି ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଓଡ଼ିଶାର ସାଂସ୍କୃତିକ ଓ ଭୌଗୋଳିକ ପରିଚୟ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଥିଲା । ‘ଚଣ୍ଡୀପୁରାଣ’ ଓ ‘ବିଚିତ୍ର ରାମାୟଣ’ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ।
  • ପଞ୍ଚସଖା: ବଳରାମ ଦାସଙ୍କ ‘ଜଗମୋହନ ରାମାୟଣ’ (ଦାଣ୍ଡୀ ରାମାୟଣ) ଓ ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୁରାଣ’, ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ‘ଭାଗବତ’, ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସଙ୍କ ‘ହରିବଂଶ’ ଆଦି ପୁରାଣ ଓ ମହାକାବ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀର କବିତା । ଏଗୁଡ଼ିକ ସରଳ ଭାଷାରେ ରଚିତ ହୋଇ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିଥିଲା ।
  • ୨. କାବ୍ୟ କବିତା (ପ୍ରାକ୍-ରୀତିଯୁଗ ଓ ରୀତିଯୁଗ):

  • ପ୍ରାକ୍-ରୀତିଯୁଗ: ୧୬ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ୧୭ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଧାରା ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା । ଏଥିରେ ସ୍ୱଳ୍ପ ଅଳଙ୍କାର, ରାଗରାଗିଣୀର ବ୍ୟବହାର, କଳ୍ପନା ଓ ଲୋକକଥା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଉଥିଲା । ଅର୍ଜୁନ ଦାସଙ୍କ ‘ରାମବିଭା’ ଓ ‘କଳ୍ପଲତା’, ନରସିଂହ ସେଣଙ୍କ ‘ପରିମଳା’, ପ୍ରତାପ ରାୟଙ୍କ ‘ଶଶିସେଣା’ ଆଦି ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ।
  • ରୀତିଯୁଗ: ୧୭ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗ ପରେ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ରୀତି କାବ୍ୟ ପରମ୍ପରା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା । ଏଥିରେ ଅଳଙ୍କାରର ପ୍ରଚୁର ବ୍ୟବହାର, ସଂସ୍କୃତାୟିତ ଭାଷା, ଦାମ୍ପତ୍ୟପ୍ରେମ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟବୋଧ, ଭକ୍ତିଭାବନା ଓ ଜଗନ୍ନାଥ ଚେତନା ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ ଥିଲା । ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜଙ୍କ ‘ଲାବଣ୍ୟବତୀ’, ‘କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସୁନ୍ଦରୀ’, ଦୀନକୃଷ୍ଣ ଦାସଙ୍କ ‘ରସକଲ୍ଲୋଳ’, ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାରଙ୍କ ‘ବିଦଗ୍ଧ ଚିନ୍ତାମଣି’ ଆଦି ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ପ୍ରମୁଖ କୃତି ।
  • ୩. ଗୀତିକବିତା:

  • କାବ୍ୟ ସହିତ ଗୀତିକବିତାର ଏକ ସମାନ୍ତରାଳ ଧାରା ମଧ୍ୟ ବିକଶିତ ହୋଇଥିଲା । ଚଉତିଶା, କୋଇଲି, ଚଉପଦୀ, ପୋଇ, ଭଜନ ଓ ଜଣାଣ ଆଦି ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ରୂପ ।
  • ସାଲବେଗ: ତାଙ୍କର ଭଜନ ଓ ଜଣାଣ ଜଗନ୍ନାଥ ଭକ୍ତି ଓ କୃଷ୍ଣପ୍ରୀତିର ଅନନ୍ୟ ଉଦାହରଣ ।
  • ବନମାଳୀ ଦାସ ଓ ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକ: ରାଧାକୃଷ୍ଣ ଓ ଗୋପୀ ଭାବନାକୁ ନେଇ ଅନେକ ଗୀତିକବିତା ରଚନା କରିଥିଲେ ।
  • ଭକ୍ତଚରଣ ଦାସ: ତାଙ୍କର ‘ମନବୋଧ ଚଉତିଶା’ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଗୀତିକବିତା ।
  • ୪. ଚମ୍ପୂ କାବ୍ୟ: କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ବଳଦେବ ରଥଙ୍କ ‘କିଶୋର ଚନ୍ଦ୍ରାନନ୍ଦ ଚମ୍ପୂ’ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ପ୍ରଥମ ଚମ୍ପୂ କାବ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହା ସାଂଗୀତିକତା, ନାଟକୀୟତା ଓ କବିତ୍ୱର ଏକ ଅପୂର୍ବ ସମନ୍ୱୟ ଥିଲା ।

    ୫. ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟ:

  • ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଭୀମଭୋଇଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟର ଏକ ବଳିଷ୍ଠ ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଥିଲା ।
  • ଭୀମଭୋଇଙ୍କ ‘ସ୍ତୁତି ଚିନ୍ତାମଣି’, ହାଡ଼ି ଦାସଙ୍କ ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀଧର ବିଳାସ’ ଓ ଅରକ୍ଷିତ ଦାସଙ୍କ ‘ମହୀମଣ୍ଡଳ ଗୀତା’ ଆଦି ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ଦାର୍ଶନିକ କବିତା । ଏଗୁଡ଼ିକ ମାନବବାଦ ଓ ସାମାଜିକ ସମାନତାର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଚାର କରିଥିଲା ।
  • ଏହିପରି ଭାବରେ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଓଡ଼ିଆ କବିତା ମହାକାବ୍ୟ, ପୁରାଣ, କାବ୍ୟ, ଗୀତିକବିତା, ଚମ୍ପୂ ଓ ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବିକଶିତ ହୋଇ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟକୁ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ପରମ୍ପରା ପ୍ରଦାନ କରିଛି ।

    ତୁମ ପାଇଁ କାମ :

    ୩୨. ତୁମେ ପଢ଼ିଥିବା ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ କାବ୍ୟ ଓ କବିମାନଙ୍କ ଏକ ତାଲିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କର ।

    ଉତ୍ତର:

  • କବିସମ୍ରାଟ ଉପେନ୍ଦ୍ରଭଞ୍ଜ: ଲାବଣ୍ୟବତୀ, କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସୁନ୍ଦରୀ, ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସ ।
  • ଦୀନକୃଷ୍ଣ ଦାସ: ରସକଲ୍ଲୋଳ ।
  • ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାର: ବିଦଗ୍ଧ ଚିନ୍ତାମଣି ।
  • ଭକ୍ତଚରଣ ଦାସ: ମଥୁରାମଙ୍ଗଳ ।
  • କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ବଳଦେବ ରଥ: କିଶୋର ଚନ୍ଦ୍ରାନନ୍ଦ ଚମ୍ପୂ ।
  • ସାରଳା ଦାସ: ମହାଭାରତ, ଚଣ୍ଡୀପୁରାଣ ।
  • ବଳରାମ ଦାସ: ଜଗମୋହନ ରାମାୟଣ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୁରାଣ ।
  • ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ: ଭାଗବତ ।
  • ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦ ଦାସ: ହରିବଂଶ ।
  • ଭୀମଭୋଇ: ସ୍ତୁତି ଚିନ୍ତାମଣି ।
  • ୩୩. ଉଦ୍ଧୃତି ଖାତାରେ ତୁମକୁ ଭଲ ଲାଗୁଥିବା ଉଦ୍ଧୃତିଗୁଡ଼ିକୁ (ଗଦ୍ୟ ବା ପଦ୍ୟ) ସଂଗ୍ରହ କରି ଲେଖି ରଖ ।

    ଉତ୍ତର: (ଏହା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କାର୍ଯ୍ୟ, ତଥାପି ଏଠାରେ ଏକ ଉଦାହରଣ ଦିଆଗଲା ।)

  • "ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ନର୍କେ ପଡ଼ିଥାଉ ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହେଉ ।" – ଭକ୍ତକବି ଭୀମଭୋଇ ।
  • "ଭାଗବତ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଜୀବନ ବେଦ ହୋଇଗଲା ।" – ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ସମ୍ପର୍କରେ ।

  • ୪. ବୋର୍ଡ ପରୀକ୍ଷା ମାଷ୍ଟ୍ରି ଟିପ୍ସ ଓ ସାଧାରଣ ଭୁଲ୍ (Board Exam Tips & Pitfalls)


    ବୋର୍ଡ ପରୀକ୍ଷାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରୁ ସର୍ବାଧିକ ନମ୍ବର ରଖିବା ପାଇଁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଟିପ୍ସଗୁଡ଼ିକ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ:

    ୪.୧ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରସ୍ତୁତି ରଣନୀତି (Exam Preparation Strategies):

    ୧. କାଳାନୁକ୍ରମିକ ଅଧ୍ୟୟନ: ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ବିକାଶ ଧାରାକୁ ସାରଳା ଯୁଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପଞ୍ଚସଖା, ପ୍ରାକ୍-ରୀତିଯୁଗ, ରୀତିଯୁଗ ଏବଂ ସନ୍ଥ ସାହିତ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳାନୁକ୍ରମିକ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗର ସମୟସୀମା ମନେ ରଖନ୍ତୁ ।

    ୨. କବି ଓ କୃତିର ତାଲିକା: ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗର ପ୍ରମୁଖ କବିମାନଙ୍କ ନାମ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କୃତିଗୁଡ଼ିକର ଏକ ତାଲିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ମନେ ରଖନ୍ତୁ । ବିଶେଷକରି, କେଉଁ କବି କେଉଁ ପ୍ରକାରର କାବ୍ୟ (ପୌରାଣିକ, କାଳ୍ପନିକ, ଗୀତିକବିତା, ତାତ୍ତ୍ୱିକ) ରଚନା କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ ।

    ୩. ବିଶେଷତ୍ୱ ଓ ଦର୍ଶନ: ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗର ସାହିତ୍ୟର ବିଶେଷତ୍ୱ, କବିମାନଙ୍କର ଦର୍ଶନ (ଯଥା: ପଞ୍ଚସଖାଙ୍କ ଯୋଗ ଓ ଶୂନ୍ୟବାଦ, ଭୀମଭୋଇଙ୍କ ମାନବବାଦୀ ଚେତନା) ଏବଂ ସାମାଜିକ ଆଭିମୁଖ୍ୟକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝନ୍ତୁ ।

    ୪. ରାଜନୈତିକ ଓ ସାମାଜିକ ପ୍ରଭାବ: ସାହିତ୍ୟ ଉପରେ ସମସାମୟିକ ରାଜନୈତିକ ଓ ସାମାଜିକ ପରିସ୍ଥିତିର ପ୍ରଭାବକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ (ଯଥା: ମୋଗଲ ଶାସନ କାଳରେ କାବ୍ୟ ରଚନାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ) ।

    ୫. ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନର ଅଭ୍ୟାସ: ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ତର ଲେଖିବା ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତୁ । ଉତ୍ତରଗୁଡ଼ିକୁ ବିଭିନ୍ନ ବିନ୍ଦୁରେ ବିଭକ୍ତ କରି ଲେଖିବା ଶିଖନ୍ତୁ । ଉପକ୍ରମ, ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ ଓ ଉପସଂହାର ସହିତ ଉତ୍ତର ଲେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ନମ୍ବର ମିଳିଥାଏ ।

    ୬. ମନେ ରଖିବା ପାଇଁ ସୂତ୍ର: କବିମାନଙ୍କ ଉପାଧି (ଯଥା: ଅତିବଡ଼ୀ, କବିସମ୍ରାଟ, ବିଦଗ୍ଧ କବି) ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ (ଯଥା: ଭୀମଭୋଇଙ୍କର "ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ନର୍କେ ପଡ଼ିଥାଉ...") ମନେ ରଖନ୍ତୁ ।

    ୪.୨ ୧୦୦/୧୦୦ ସ୍କୋରିଂ ସିକ୍ରେଟ୍ସ (100/100 Scoring Secrets):

    ୧. ସଠିକ ତଥ୍ୟ: କବି, କୃତି, ସମୟସୀମା ଏବଂ ବିଶେଷତ୍ୱ ସମ୍ପର୍କରେ ସଠିକ ତଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ । କୌଣସି ଭୁଲ ତଥ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ ।

    ୨. ଭାଷା ଓ ଶୈଳୀ: ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସରଳ ଓ ବ୍ୟାକରଣଗତ ତ୍ରୁଟିଶୂନ୍ୟ ଉତ୍ତର ଲେଖନ୍ତୁ । ସାହିତ୍ୟିକ ଶବ୍ଦର ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ।

    ୩. ସଂରଚନାତ୍ମକ ଉତ୍ତର: ବିଶେଷକରି ଦୀର୍ଘ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଉତ୍ତରକୁ ସୁସଂଗଠିତ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିନ୍ଦୁକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବୁଝାନ୍ତୁ ।

    ୪. ଉଦାହରଣ: ପ୍ରତ୍ୟେକ କବି ବା ଯୁଗର ବିଶେଷତ୍ୱ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମୟରେ ଉପଯୁକ୍ତ କୃତି ବା କବିଙ୍କ ନାମ ଉଦାହରଣ ଭାବରେ ଦିଅନ୍ତୁ ।

    ୪.୩ ସାଧାରଣ ଭୁଲ୍ (Common Student Errors):

    ୧. କବି ଓ କୃତିର ଭ୍ରମ: ବିଭିନ୍ନ କବିଙ୍କର କୃତିଗୁଡ଼ିକୁ ମିଶାଇ ଦେବା ବା ଭୁଲ କବିଙ୍କ ନାମରେ ଭୁଲ କୃତି ଲେଖିବା । ଏଥିରୁ ବର୍ତ୍ତିବା ପାଇଁ ତାଲିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ମନେ ରଖିବା ଜରୁରୀ ।

    ୨. ଯୁଗର ବିଶେଷତ୍ୱରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟତା: ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗର ସାହିତ୍ୟିକ ବିଶେଷତ୍ୱକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ନ ବୁଝିବା । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ପ୍ରାକ୍-ରୀତିଯୁଗ ଓ ରୀତିଯୁଗ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ନ ବୁଝିବା ।

    ୩. ସାମାଜିକ ପ୍ରଭାବକୁ ଅଣଦେଖା: କବିମାନଙ୍କର ସାମାଜିକ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ବା ଦର୍ଶନକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ନ ଦେବା ।

    ୪. ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରରେ ଅସଂଗଠିତ ଲେଖା: ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ତରକୁ ବିନ୍ଦୁ ଆକାରରେ ନ ଲେଖି ଗୋଟିଏ ପାରାଗ୍ରାଫରେ ଲେଖିବା । ଏହା ଦ୍ୱାରା ନମ୍ବର କମିଯାଏ ।

    ୫. ବ୍ୟାକରଣଗତ ତ୍ରୁଟି: ମାତ୍ରା, ବନାନ ଓ ବ୍ୟାକରଣଗତ ତ୍ରୁଟି ପାଇଁ ନମ୍ବର କଟିଥାଏ । ତେଣୁ ଲେଖିବା ସମୟରେ ଏଥିପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ ।

    ───────────────────────────────────────────────────────────────────────────────

    (ନୋଟ୍ସ ପ୍ରସ୍ତୁତି: ଉତ୍କଳ ସ୍କିଲ୍ ସେଣ୍ଟର - BSE Odisha 100% Full Textbook Master Edition)

    🤖 Have a Doubt in this Chapter?

    Ask Gundulu AI Voice Tutor to explain any question in bilingual Odia & English with 24/7 step-by-step guidance!

    🚀 Try Gundulu AI on Utkal Skill Centre App